Maj znów wymaga ode mnie nadludzkiego wysiłku. Planowanie, projektowanie, organizowanie, realizowanie, logistyka...  zakupy, wydatki, rachunki.... kreowanie, układanie, przesuwanie, doglądanie... karmienie, dogadzanie, folgowanie, odpowiadanie.... niekończące się interesowanie i... gadanie.... 

Maj - w tym sezonie uciekł niczym pośpieszny z dworca głównego, uświadomił mi, że te wszystkie czynności i stany (czytaj wyżej) są mi dane w ciągłym ciągu, nie tylko w maju.

W zasadzie więc nie ma co. Tegoroczny Maj to przede wszystkim MATURA, która od co najmniej 10 miesięcy zdominowała nasze życie. Ale już po i mogę przede wszystkim pogratulować mojej córce samozaparcia, dyscypliny i konsekwencji. Sobie także.

Po raz pierwszy od 5 lat zakwitły piwonie. Dostałam sadzonki od sąsiadki i ucieszyłam się jak nie wiem co, bo uwielbiam ich zapach, delikatność płatków i w ogóle. Podobnie jak truskawki wnoszą powiew lata i dają nadzieję, że jeszcze sporo lata przed nami. W tym roku maj to taki trochę czerwiec. Fajnie, bo lato będzie dłużej z nami.

Ale piwonie jak to piwonie kwitną jak im się w końcu zachce, z 5 krzaków zakwitł jeden - 9 dorodnych pięknych bomb piwoniowych. Jak tu się nie cieszyć. Marzy mi się piwoniowy ogród.

Musiałam ten fakt uwiecznić, bo ich niezwykły kolor zachwyca, a upojny zapach roznosi po całym domu. Rzadko ścinam kwiaty do wazonu lubię jak dekorują ogród, ale ulewny deszcz sprawił, że pąki ugięły się do samej ziemi i w obawie, aby suki nie stratowały tak pięknego daru natury trafiły do wazonu.

No i niech nacieszą oczy i nozdrza :)

Uściski 💞💞

Ach, nadszedł ten czas kiedy czujesz w łapach moc. Taką, że łopatę, grabie, szpadel chcesz chwycić
i już zacząć działać.

Oczywista... ziemia jeszcze podmarznięta, albo grząska nieprzyjaźnie dla narzędzi i prac wszelkich oraz obuwia niebędącego gumofilcem. Ostatnie wichury oprócz braku prądu, a co za tym idzie, wody 

i ogrzewania rozprowadziły po ogrodzie rozmaite niezbyt zabezpieczone dobra w postaci doniczek, skrzyneczek, kubełków i czort wie czego.

No przyznam, że patrzenie na rzeczywistość nie sprawia większej przyjemności. Nawet wyobrażanie sobie jak będzie pięknie gdy wreszcie nadejdzie wiosna nie zachęca do przyglądania się ogrodowi. Ogólnie buro i ponuro (ach i wiatr powalił mój obelisk - ten na szczęście przeżył, ale muszę go zamocować jeszcze bardziej stabilnie).

Całe szczęście, że pochłonęła mnie pracownia i nowe projekty, bo deprecha murowana. Strasznie nie lubię tego okresu, który ni to zima, ni to przedwiośnie, ni to nie wiadomo co.

jestem ogromnie ciekawa czy moje purissimy powtórzą kwitnięcie w tym roku

W czasie powolnego opuszczania ciepłego łóżka (zdalne nauczanie ma jednak swoje dobre strony XD) przeglądam uważnie social media i skupiam się na pięknych zdjęciach przyrody w wydaniu mocno wiosennym lub letnim. Konfrontacja z tym co za oknem raczej działa przygnębiająco. Stąd też szybko gnam w świat tkanin, planów i rysunków niż przyglądam się otoczeniu.

Tymczasem moje ulubione konta instagramowe-ogrodnicze...

Co roku obiecuję sobie doniczki pełne tulipanów... i wiecie co? Nic.

W tym roku mam szanse na szafirki, które posadziłam w donicy ubiegłej wiosny. Coś tam już się wyłania. Ale co z tego wyjdzie, zobaczymy.

U Clausa doniczki dominują. Uwielbiam jego stylizacje kwiatowe i wiecznie uśmiechniętą twarz. Pasjonaci ogrodów to megapozytywni ludzie, emanujący świetną energią.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Claus Dalby (@clausdalby)

Za taki widok przed domem dałabym się pokroić. Niestey prawda jest taka, że rośliny w doniczkach
i pojemnikach wymagają regularnego podlewania. O ile te w gruncie lepiej sobie radzą, tak te bidulki tutaj zdane są na naszą łaskę.

 

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Trädgårdsdesign & Kurser (@karolinalansmansgarden)

To kolejne konto, które polecam oglądać. Delikatne i zmysłowe dekoracje kwiatowe i sporo porad.

 

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Annika Christensen (@annikasnaturligating)

Ogrodowa wróżka Anya mistrzyni trików ogrodowych. Dużo nauczyłam się od niej i nabrałam ochoty na hodowlę puchatych kurek - silki  :) Nawet gość, który naprawiał mi zmywarkę okazał się hodowcą tych przeuroczych kur.

 

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez ANYA LAUTENBACH (@anya_thegarden_fairy)

Rodzime wspaniałe konta, które regulanie oglądam. Dwie Marty.

@martahmesgarden - megadawka wiedzy ogrodniczej + prowadzi świetny kanał na YT

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Marta Potoczek Ogród Wnętrza (@martashomegarden)

I druga Marta @garden_by_marta 

Obie wspaniałe, inspirujące, z ogromną wiedzą ogrodniczki. Naprawdę dojście do takiego etapu ogrodu wydaje mi się coraz mniej realne. 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Marta Samulska🌱garden_by_marta (@garden_by_marta)

I fantastyczne konto Kasi Bellingham, która  prowadzi ogrody na Kaszubach i w Anglii. Nagrywa świetne podkasty. Dla mnie jest prekursorką upraw metodą no-dig, którą wprowadziłam w swoim ogrodzie i jestem zachwycona. U Kasi możecie kupić doskonałe sadzonki i nasiona.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Ogród Katarzyna Bellingham (@the.garden.ogrod.bellingham 

Mam nadzieję, że  choć trochę ożywiłam ten ponury czas przełomu stycznia i lutego. Jak mawiają ... byle do wiosny.

❤❤❤

Ściskam was :)

Jak co roku o tej porze zaczyna się poszukiwanie wiosny.... no.... jeszcze nie tej w "terenie", bo na tę trzeba będzie pewnie trochę poczekać (miejmy nadzieje, że nie tak długo jak w ubiegłym roku), ale gdzieś w nas samych, w naszych wnętrzach, oteczeniu. Najlepszą terapią na zimowe znużenie, szarość czy nadmiar bieli (gdzie kto ma śnieg, ręka do góry, u mnie trochę jest) jest KOLOR.

Dziś sięgam po kolory wiosenne, a nawet powiedziałabym letnie, soczysta zieleń nagrzana słońcem i ta ukryta w cieniu, wyrazista fuksja, jasny promienny żółty, a do tego nieco oranżu i również (trochę?) różu.

 Mój mood board na dziś...  od inspiracji do realizacji..

długo szukałam przepisu na baaaaaardzo zdrowe ciasteczka owsiane i oto on:

125 g margaryny roztapiam w rondelku
2 szklanki płatków owsianych (ja biorę musli, bo lubię rozmaite paproszki w środku ciasteczek)
1 szklanka mąki
1/2 szklanki cukru, ja używam 2-3 łyżek stołowych miodu, ale można użyć brązowego
1 cukier waniliowy
szczypta soli (znów zapomniałam, ale nie przeszkadza to)
2 łyżki gęstej śmietany, ja użyłam jogurtu naturalnego

suche składniki mieszam ze sobą dodaję roztopioną margarynę, jogurt/śmietanę/miód mieszam aż do uzyskania ciastowej konsystencji (w międzyczasie rozgrzewam piekarnik do 190 stopni).
Na blachę kładę papier do pieczenia, formuję kuleczki (ciasto kleiste więc proponuję toczyć kulki zmoczonymi rękami),  rozgniatam formuję w takie placuszki i układam obok od siebie. Niespecjalnie rosną, bo nie dodaję proszku do pieczenia i piekę ok. 15 minut z termoobiegiem i dolną grzałką, ok. 20 bez termoobiegu, ale wiadomo chodzi o to, by było jak najszybciej.
Studzę na kratce i pochłaniam do kawy z wielką przyjemnością.



A tu moja nowo przyodziana decha do prasowania, która ma z ćwierć wieku,  vintage absolutny i jest to mój pierwszy samodzielnie zakupiony "mebel" do mojego, pierwszego, własnego mieszkanka, i już ze sto razy  przymierzałam się do kupna nowej, jednak ta trafiła do pracowni i pewnie nigdy się z nią już nie rozstanę.... dostała nowy kubrak, który powstał przy okazji tworzenia narzutki dla pewnej, przesłodkiej Zosi :))) 

Myślę, że patchwork ma to do siebie, że można go dosłownie wszędzie zastosować.
Za to tęczowe COŚ..... to coś, co jeszcze pokażę w całości, bowiem pewnie dziś dotrze do nowej właścicielki (właściwie właścicieli) i ponieważ jest to mój debiut, jestem ogromnie przejęta i ciekawa czy też spisałam się jako twórca i odtwórca :))

Jak widać kolorów u mnie dostatek i jedną z przyjemniejszych rzeczy przy tworzeniu patchworków jest właśnie to, że przebywam w otoczeniu wielu kolorów, z którymi uwielbiam pracować. Nawet gdy mam kiepski nastrój, boli mnie głowa czy jestem niedospana.... wchodzę do mojego królestwa kolorów i zaczynam żyć :)))

Tymczasem kochani, ściskam Was, przesyłam duuuuuużo kolorowej energii (ktoś tu się ostatnio na blogach skarżył, że mu szaro, buro i smutno - to podwójną dawkę ode mnie :))

Nareszcie i pogoda, i czas na zajęcie się ogrodem. Stan po zimie okropny, pracy będzie baaaaardzo dużo. Ale wystarczy jedna chwila  by nacieszyć się naturą.


Kanapki, sok i owoce na świeżym powietrzu rekompensują dzisiejszy niefortunny upadek, który trochę pokrzyżował mi plany ogrodowe. Chyba zbyt pazernie zabrałam się do odnowy ogrodu.

Piękna ta zima, owszem.... ale mróz już zaczyna mi przeszkadzać.
Szybkie spojrzenie na to co dzieje się w doniczkach i.... jakby cieplej, choć niestety nie na zewnątrz. Do tej prawdziwej wiosny, nie na parapetach, jeszcze trzeba poczekać.


Ściskam więc nieco wiosennie w błękitach i zieleniach (a może mróz trochę odpuści), ptaki dziś rano trochę ożywiały tę zmarzlinę i to jakiś dobry znak, ale kot uparcie szuka ciepłej kryjówki :(

PeeS

Szklarenki są w ikei, może to dobry pomysł na przywołanie wiosny, bo dziś to już w ogóle masakra.
Najbardziej szkoda mi zwierzaków, jak widzę te przywiązane przed sklepami, szkołami trzęsące się pieski, czekające na swoich właścicieli to się zastanawiam czy ci ludzie w ogóle myślą.... Albo jeszcze lepszy wariant wypuszczanie psa "na spacer", a potem taki biedak siedzi przed klatką i drży jak osika (Pan/Pani grzeje się w domku ofkors!!!!!!!)

Święta zawsze krążą wokół stołu. Nie ukrywam, że lubię utensylia stołowe. Uwielbiam len, wiklinę, ceramikę, szkło, sztućce, metale wszelakie ....
Generalnie wszystko co może służyć do ozdabiania stołu.

Tym razem podobnie jak poprzednio, prosto, prościej, najprościej. W zasadzie to co było pod ręką. No.... uszyłam dodatkowo podkładki pod talerze. Z megasurowego lnu ozdobionego haftowanym inicjałem. Podkładki odgapiłam z H&M, straaaaaaaasznie mi się podobają. Zresztą uwielbiam te klimaty.

Serwetki obiadowe też dostały "obrączki" z paska surowego lnu.

Ten kolorowy akcent w poprzednim poście pojawił się na chwilę, by nieco przełamać szarości, zgrzebności i biele. Zresztą nie ukrywam, że tak mnie ujęła słodka kolorystyka pianek wielkanocnych, że postanowiłam wykorzystać je.

A teraz trochę moich zgrzebności.







Piękna pogoda, kwitnące drzewa, świeżość wiosennej zieleni zachęcała do spacerów po ogrodzie. Z wielką przyjemnością oglądałam detale budzącej się wiosny.


Dziś już nie ma tak pięknego słońca, nad ranem spadł deszcz... no cóż w końcu mamy lany poniedziałek ;-)
Dziękuję serdecznie za wszystkie życzenia świąteczne, pozdrawiam gorąco i udanego śmigusa życzę!!!!!