Wreszcie zrobiło się ładnie, wszyscy na to czekaliśmy. Prace ogrodowe ruszyły z kopyta, choć gdy widzę ile mam jeszcze do zrobienia, ogarnia mnie lekkie przerażenie. Weekend poświęciłam na nowe zasiewy oraz zorganizowanie życia w foliaku. Zabrałam się również za warzywnik, który stał się celem kocich ataków, w sensie wykorzystywania go jako kuwety. 

Najprzyjemniejszy widok tej wiosny

Drugą rzeczą było usunięcie agrotkaniny. Dwa lata temu położyłam ją w miejscu, w którym chciałam założyć warzywnik, aby poskromić szalejące chwasty. W podniesionych grządkach rzecz jasna wycięłam agrotkaninę, aby drogocenne skarby matki ziemi mogły zagościć na grządce, choć otrzymały barierę w postaci kartonów, drobnych gałęzi, liści pokrzyw i dobrej ziemi.

Tak naprędce zrobione antykotowe zasieki, myślę nad czymś bardziej wyględnym i funkcjoalnym

Agro została tylko w części ścieżek pomiędzy rabatami, ale przyznam, że i to nie był zbyt dobry pomył. Agrotkanina jest plecionką, jest więc przepuszczalna. Trawy i perz z radością utrworzyły na niej swoje siedliska. Fakt, łatwiej usuwa się kłącza traw i perzu, ale..... odkryłam jeszcze jedną rzecz, mianowicie siedliska ślimaków, zarówno skorupkowych (generalnie siejacych mniejsze spustoszenie w ogrodzie) jak i obrzydliwych śliników luzytańskich i pomrowów - czyli tych bezdomnych. 

Uwielbiam ten zapach po otwarciu foliaka

Moje patenty na mocowanie etykiet

Malutkie klamerki kupione w ogrodniczym

Ubiegłoroczna walka z nimi, przegrana zresztą uświadomiła mi, że muszę ogarnąć warunki jakie im tworzę do radosnego rozmnażania się.

I tak:

strona północna działki - zgadza się

zarośla i chaszcze - zgadza się

głębokie trawy - zgadza się

pozostawione gałęzie i odpady z drzew - zgadza się

Nie wiem na ile moje działania okażą się skuteczne, ale samo podniesienie agrotkaininy, cegieł odkryło małe pomrowiki i niemowlaczki śliników. Mam nadzieję że ptaki zajęły się tym towarzystwem, a ile jeszcze ich wyjdzie z ziemi..... wolę nie myśleć.

Patent na ogrzanie foliaka, gdyby te minusy jednak nastały nocami

Na ścieżki tymczasem wysypałam drewniane zrębki (akurat miałam je na podorędziu). Jak się nie sprawdzą będę myśleć dalej. 

Tak więc weekend bardzo pracowity, nasiane, przepikowane, nieco ogarnięte. 

Relacje pomiędzy moimi zwierzakami są trudne, koty nienawidzą się nawzajem, suka goni oba koty bez różnicy, choć broni kotki (to ta na zdjęciu) przed kocurem. Porady, jak to ogarnąć mile widziane (oprócz tej, że mam się wyprowadzić)

Piękna pogoda ciągnie człeka na zewnątrz, kawa, herbata, jakieś ciacho, na wieczorne wino jeszcze za zimno. Stąd szybki pomysł na szybkie ciasto: kisielowiec. Skąd przekonanie, że to ciasto z dzieciństwa - nie wiem. Przepis gdzieś pałętał się po domu, a ja miałam ogromną ochotę na coś lekkiego i prostego (nawet nie macie pojęcia jak zasmakowało mojej suce ha ha ha,).

Przepis w sam raz dla mnie (znów gromkie ha ha ha).

3 jajka

50 g cukru

45 g mąki

łyżeczka proszku do pieczenia

kisiel

Jajka ubić z cukrem, dodawać mąkę i proszek do pieczenia, pokręcić chwilę i dodać ulubiony kisiel.

Piec 30 min w temp. 180 stopni. Bez termoobiegu.

No i ciacho gotowe

Obczaję jeszcze jakieś dodatki, kremy, owoce, galaretki. Fajna baza ten kisielowiec

Co robię, aby mieć udany dzień? Zaczynam od kawy, uwielbiam ten moment gdy ekspres furczy wlewając gorący, pachnący napar do kubka.

Wybór kubka to taki mały rytułał. Mam kilka ulubionych, w których lubię pić kawę. Kubków mam ogromne ilości. Jestem kubkoświrnięta. Kupowanie kubków u mnie zawsze oznaczało gniazdowanie. A że lubię gniazdowanie lubię też kupować kubki. Chwilowo narzuciłam sobie szlaban, bo nie mieszczą się w mojej obecnej witrynie.

Kuchnia nadal czeka na dokończenie, więc nie bardzo jest gdzie te kubki trzymać.

Śniadanie. To najważniejszy posiłek dla mnie. Dobre śniadanie oznacza dobrze rozpoczęty dzień. 

Dziś zrobiłam naleśniki z musem jabłkowo-bananowym, uwielbiam naleśniki w każdej postaci i ze wszystkim, gdyby nie to, że podczas ich przygotowywania cała kuchnia przypomina pobojowisko, mogłabym jeść je codziennie (moje dzieci chyba też)

Ciasto naleśnikowe robię tak:

1 szklanka mąki pszennej

2 jajka.

1 szklanka mleka.

3/4 szklanki wody (najlepiej gazowanej)

szczypta soli.

3 łyżki masła lub oleju roślinnego

Składniki miksuję na gładką masę o konsystencji luźnej śmietany. Chwilę zostawiam i smażę kolejno na małej ilości oleju słonecznikowego cienkie naleśniki.

Mus jabłkowo-bananowy to nic innego jak starte jabłka i pokrojone banany, które lekko podduszam z odrobiną wody, cukru, soku z cytryny i szczypty cynamon. Użyłam dwóch jabłek, trzech małych dość dojrzałych bananów i jednego kiwi, które zmierzało do opuszczenia tego świata (zamiast soku z cytryny, wówczas jabłka i banany nie brązowieją). Tym samym wykorzystałam owoce, które lada moment musiałyby eksportować się na kompostownik.

Dla zagęszczenia takiego musu można dodać łyżeczkę mąki ziemniaczanej, wówczas osiągniemy fajną paciaję do smarowania na naleśnikach, gofrach i czym tam jeszcze (często takie konsystencje widzę w naleśnikarniach, budkach z goframi czy deserami przeróżnej maści)

Dziś przygotowałam bardzo starą zastawę stołową, to chyba głębokie lata 70 ubiegłego wieku, zostały mi głębokie talerze, kilka płaskich, sosjerka i waza. Naprawdę doceniam urok tego serwisu, a kiedyś go nie lubiłam. Niesamowite jest to, że myjąc go kilkanaście lat w zmywarce nie zeszły ani wzorki, ani złocenia. Cieszę się, że mam więcej takich perełek.

Jestem fanką wege, Czasem jadam mięso, mleko piję wyłącznie z kawą i jem jajka, więc do wege daleko mi, ale mając do wyboru najbardziej wymyślne danie mięsne i najprostsze wege - najczęściej wybieram to drugie. Dlatego też każdy przepis wege, który wpadnie mi w ręce musi być wypróbowany przeze mnie :)

Czas pewnie w ogóle przestawić swoje myślenie w tej sprawie, zresztą miałam już kilka podejść do wege, jednak chyba ogólne takie COŚ przeszkadza. Pierwszym czynnikiem jest mięsożerna rodzina (wyłączając córkę, która w ogóle jest niejadkiem) a drugim niestety brak czasu, bo co tu dużo gadać, jadło wege wymaga trochę więcej pracy. Oczywiście jest to sprawa organizacji; w życiu, pracy, w rodzinie.... nie będę ukrywać, że nie należę do osób dobrze zorganizowanych.

Nastał czas wakacji, więc niech on będzie dobry na dobre karmienie ducha i ciała.

Dziś zaproponuję Wam kiełbaski wege :) he he he ..... wygląd mają taki, że najbardziej zagorzały miłośnik wołu się skusi. W smaku oczywiście nie do końca kiełbasiane, choć dzięki wędzonej papryce tak i owszem. Ja do następnych dodam trochę czosnku.

Przepis ogdapiłam oczywiście od Olgi :)

Zresztą zobaczcie sami :)

potrzebujemy:

2 botwinki z burakiem minimum wielkości orzecha włoskiego i pięknymi liśćmi
3 duże ziemniaki ugotowane (najlepiej z dnia poprzedniego)
1 marchewka
1 cebula
kawałek korzenia imbiru wielkości kciuka
1/2 słoika, szklanki lub puszki ugotowanej soczewicy
2 łyżek skrobi ziemniaczanej
2 łyżki mąki z ciecierzycy lub owsianej
6 łyżek bułki tartej (bezglutenowej lub pszennej dla tych osób, które jędza gluten)
1 łyżka wędzonej papryki
1 czubata łyżeczka albo dwie wędzonej papryki słodkiej
sól i pieprz do smaku
olej do smażenia

a robimy:

Marchew i cebulę obieramy. Botwinkę myjemy. Cebulę kroimy w drobną kostkę, marchew, buraki ścieramy na tarce o grubych oczkach, szatkujmy liście.

Wszystkie warzywa smażymy kilka minut na patelni, aż zrobią się miękkie.

Ugotowane zimne ziemniaki i soczewicę ugniatamy na papkę.

Korzeń imbiru obieramy ze skórki i ścieramy na tarce.

Wystudzone przesmażone warzywa łączymy z ziemniakami, soczewicą i przyprawami. Wyrabiamy składniki w misce łącząc masę.

Modelujemy kiełbaski (ja to robiłam na desce robiąc takie wałeczki jak na maleńkie kopytka), obtaczamy je w bułce tartej i smażymy na oleju na małym gazie lub układamy na blasze wyściełanej papierem do pieczenia i zapiekamy w piekarniku (moje na zdjęciu zapiekane, bo nie przepadam za smażonymi potrawami).

Kilka kiełbasek nadziałam na patyczki szaszłykowe robiąc pałeczki... bardzo wygodne zwłaszcza gdy podajemy na przekąskę na przyjęciach :)

Można zajadać w hot dogach jak sugeruje Olga, ale ja nie mam za bardzo miłości do pieczywa, więc wcinam je same :)

Moje się nieco rozlazły podczas pieczenia, chyba muszę jeszcze popracować nad ich strukturą, a poza tym powinny nieco przestygnąć zanim rzucimy je na talerz (ja niecierpliwiuch jestem :-p)

ostatni tydzień wakacji... a u mnie pomidorrrowo... uwielbiam pomidory, przeciery pomidorowe, soki, mazidła, keczupy, sosy.... wszystko co pomidorowe.... i suszone pomidory

suszę więc pomidorrrrrrrki.... proces niezwykle prosty, choć długotrwały (suszymy w 100 stopniach przy lekko uchylonym piekarniku przez kilka godzin) najlepsze są te podłużne, polne, słodziutkie...


 

Kochani, trochę się przeciągnęło z tą kuchnią, ale wierzcie.. wakacje, wyjazdy, praca, dzieci w domu, ciągły pośpiech, milion rzeczy do zrobienia....
No i w końcu udało mi się zawładnąć kuchnią nie tylko w sensie kulinarnym.

Swoją kuchnię pokazywałam na początku mojej blogowej przygody ponad 5 lat temu [ KLIK], remont miał być szybki, konkretny w miarę bezbolesny no i z zamierzonym efektem. Pokazałam ją w fazie końcowej i na tym się skończyła cała moja miłość do kuchni.
W kuchni nie lubię kilku rzeczy: górnych szafek, kafli na podłodze i kafli na ścianach. Zapytacie skąd u mnie kafle na ścianie? Ano, poprzedni właściciele mieszkania położyli sobie takie kafelki i.... w zasadzie myślałam o zerwaniu ich, ale zima to niespecjalna pora na grubsze remonty zwłaszcza w mieszkaniu, w którym się mieszka z małymi dziećmi, które akurat naprzemiennie łapały zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli. No i jeszcze jedna rzecz straszliwie nie lubię jak mi się ktoś obcy po chałupie plącze. Postanowiłam więc zrobić porządek z tymi okropnymi kafelkami (całe szczęście, że poprzednicy nie zostawili całej kuchni bo strzeliłabym sobie w łeb.)

Kafle więc pomalowałam na biało (ponieważ kuchnia miała być biało szaro czarna). Użyłam primera do powierzchni śliskich, pomalowałam białym akrylem i jest git. Nawet ten paskudny wzorek, który pierwotnie był kolorowy wygląda całkiem znośnie.


Zamiast górnych szafek, których po prostu nie lubię, zdecydowałam się na stojącą szafkę z żaluzją, bo jak widać meble to Ikea, generalnie jestem zadowolona nic nie odpada, nie odpryskuje, a wierzcie mi nie należę do osób przesadnie dbających o meble. Jedynie drewniane blaty nie są chyba tym o czym marzyłam, wymagają cyklicznego czyszczenia i olejowania, a nie lubię takiego ciepłego odcienia drewna. Blaty więc poddawane są naturalnemu zużywaniu się i w okolicach zlewu i płyty gdzie wilgoć silniej działa blaty nabierają takiego cudnego kolorytu starego drewna. 
Z pozostałości blatowych zrobiłam sobie megagrube dechy do krojenia, takie mini bloki rzeźnickie ;-)


Podłoga to kolejny problem, nie lubię kafli na podłodze, tak w ogóle kafle stosuję tylko tam gdzie konieczne i to też w ilościach ograniczonych. No takie mam skrzywienie. W kuchni początkowo planowałam panele, znalazłam w Leroy Merlin takie cudne białe z odpryskami, spękaniami, wyciachrane jakieś, no super po prostu, ale znów wizja skuwania płytek, które zamontowali moi poprzednicy wywołała u mnie odrazę do atrakcji remontowych (dodam, że w ciągu 4 lat przeżyłam 3 megaremonty i sama myśl o kolejnym budziła we mnie totalny protest, bunt i nie wiem co jeszcze, a mieszkać jakoś trzeba).
Od lat penetruję wszelkie fora wnętrzarskie, magazyny i miejsca gdzie można oczy ukoić wnętrzami innymi niż z rodzimych biur nieruchomości,  gdzieś tam u jakiegoś Szweda doczytałam o elastycznej wykładzinie podłogowej.
Mammmmamija pomyślałam sobie to jest dopiero genialna myśl. Przegrzebałam internet wzdłuż i wszerz bo koniecznie zachciało mi się wykładziny a la kafle black & white..... dziś można je kupić prawie w każdym markecie budowlanym. Tych 5 lat temu nie było tak słodko, ale udało się. Wykładzina kosztowała prawie tyle co kafle z położeniem ich, ale.... i tu ważna rzecz, dla mnie to jak zbawienie raz, że mam problem z kręgosłupem i stanie na twardych kaflach nie jest dla mojego kręgosłupa radością, a dwa, że mam drewniane ręce.... już moja Mama śmiała się ze mnie widząc co wyprawiam z Jej ukochaną porcelaną, szkłem, talerzami czy innymi tłukącymi się rzeczami... wierzcie mi, w moich rękach naczynia (szczególnie wkładane do zmywarki) zachowują się jak ryby łowione oburącz.... efekt oczywiście do przewidzenia, szkło, ceramika czy porcelana w zetknięciu  z kaflami na podłodze zdecydowanie kończą swój żywot. Ta elastyczna wykładzina to dla nich ratunek. Oczywiście i tak coś tam się stłucze, ale generalnie straty są dużo mniejsze niż w kontakcie z kaflami....
A na koniec swojej refleksji o kaflach podłogowych, po prostu nie lubię ich twardości i chłodu nie tylko z powodu moich drewnianych rąk ;-)


W końcu przyszedł czas odświeżenia ścian, bo 5 lat dla kuchni to jednak długo. Ślady sosików pomidorowych teleportujących się na sufit i ściany (myślałam, że to tylko tak jest w reklamach telewizyjnych) zaczęły mnie już drażnić, a i efekt wizualny był cokolwiek komiczny, żeby nie rzec niechlujny.

Zaczęłam więc rozważać co dalej począć z tą moją kuchnią, która jakoś przez te lata nie była bliska mojemu sercu. Szary kolor ścian już mi się znudził i nie chciałam powtórki, biały odpadł w przedbiegach bo biało mam w całej chałupie i wystarczy. 

Pomyślałam o czerni......

Czarną ścianę malnęłam w pokoju mojego męża, wyeksponował na niej swoje gitary i wygląda to absolutnie czadowo (musicie mi uwierzyć na słowo, bo pokój nie nadaje się do upublicznienia).
Myślę sobie, czemu w kuchni nie.... początkowo też myślałam o jednej ścianie, ale powierzchnia tu niewielka "cięcia" płytek, półek, blatów.... za dużo tych różności.... jedziemy po całości.

Tyle, że tym razem zupełnie przypadkowo kupiłam farbę lateksową (z połyskiem) i chwała przypadkowi za to, na matowej czerni tablicówce czy innej byłoby widać każdą plameczkę tłuszczyku czy sosiku.... a tu nie dość, że nie widać, to się da zmyć.....


Wygląda fajnie, co tu dużo gadać czarna góra, biały dół, biało czarna podłoga. Wszystko gra i buczy, i choć miałam moment zwątpienia po pierwszym malowaniu (tym lateksem fatalnie się maluje) to teraz uwielbiam moją kuchnię. Białe elementy doskonale kontrastują z mocną czernią, kuchnia nie jest ani ponura, ani ciemna, ani mroczna, ani zimna, ani jak trumna jak to stwierdzili jedni moi znajomi (he he) ....  jest po prostu przytulna :)


Dobrze oświetlona halogenami nad blatem przy oknie  i zlewem szczególnie wieczorem staje się bardzo ciekawym i pobudzającym zmysły miejscem :)
Te półki trochę za gęsto wyszły, ale dopiero na czarnej ścianie wyglądają dobrze, a że kocham białe skorupy, więc tym bardziej eksponuję je na nich (wcześniej zresztą też tu gościła "bielizna skorupowa")



"okno" nad płytą kuchenną wisi trochę z przekory ;-) a poza tym jest bardzo ładne i ma absolutnie cudny kolor starego, surowego drewna.



Druga strona kuchni przeszła metamorfozę, początkowo wisiała tam witrynka, którą też pomalowałam na biało (potem zamarzył mi się taki kolor jak krzesła z posta [TU]), ale pod witryną wkradł się taki chaos, że nie mogłam na to patrzeć.


Na okiełznanie nadmiernego bałaganu i ukrycie rzeczy potrzebnych, ale zagracających (jeeeeej... mogłabym chyba urządzić jeszcze ze dwie nieduże kuchnie z moich gratów i detali) najlepsze są pojemne szafy.
Generalnie nie byłam fanką zabudowy kuchennej, ale widać tak mnie zmęczyły te wszystkie "drobiazgi" typu ekspresy do kawy, kuchenki mikrofalowe i miliony innych gadżetów kuchennych, że witrynka poszła precz, a w tym miejscu stanęły dwie spore szafy mieszczące wszystko co stało na widoku.


w szafach skryło się dosłownie wszystko... od ekspresu do kawy, który rano już nie budzi wszystkich, bo warczy w zamknięciu,



poprzez rzeczy, z którym absolutnie nie dawałam sobie rady w tak małej kuchni


Teraz już lubię swoją kuchnię :) jest mocnym i wyrazistym akcentem mieszkania, ma charakter i styl, i jest taka zupełnie moja ;-)

Wnętrza black & white mają jedną fantastyczną cechę: nie da się ich schrzanić, da się więcej bieli będzie ok, da się więcej czerni też będzie ok. Choć uwielbiam kolor to jednak ta kuchnia taka zostanie :) zresztą i tak jest w niej pełno rozmaitych kolorów kwiaty, owoce, butelki z wodą mineralną (Kruszynka doskonale pasuje do kolorów kuchni ;-) ścierki, drewno i tysiące innych rzeczy....




ikeowskie komódki opatrzone szyldami całkiem dobrze służą rzeczom drobnym, a potrzebnym :)


rozmaite starocie znajdują u mnie drugie życie 


metalowe herbaciane puszki pomalowałam czarną tablicówką (też już pokazywałam je kilka lat temu) i skrzynia po gwoździach to całkiem udany mariaż w mojej niezbyt poważnej kuchni :)


A na samym szczycie siedzi szklana kura i zerkając szklanym okiem dostojnie dogląda całości :)




Do miłego Kochani, (to chyba najdłuższy post w całej mojej blogerskiej karierze ;-)