Czas galopuje jak szalony, dziś zauważyłam, że ostatni post napisałam ponad dwa tygodnie temu.... i co gorsza nawet nie pomyślałam przez tę chwilę, żeby napisać kolejny...

Święta za pasem, ja jak zwykle w polu głębokim, ale bez poczucia winy, że coś tam niezrobione, niedokończone albo, że czegoś w ogóle nie będzie. Już dawno temu przestałam obarczać się myślą, że nie ogarniam tematu świąt, zwłaszcza Bożego Narodzenia, bo Wielkanoc nie nabiera takiego szalonego tempa.

Jak zwykle pewnie wszystko przygotuję na ostatnią chwilę, sporo jadła po prostu kupię, bo nie mam czasu na stanie przy garach a i tak będzie fantastycznie, bo tak naprawdę najważniejsze jest spotkanie się z bliskimi ludźmi, pogadanie, a nawet wspólne pomilczenie, wręczenie podarków z nieco głupimi minami i takie ogólne bla bla bla...

Tradycyjnie nie zjem karpia, bo choć lubię jego mięso, to do białej gorączki doprowadza mnie nagonka na te biedne stworzenia (nohh.... bywają miejsca gdzie jest jeszcze gorzej, we Francji jedzą ponoć pasztety z gęsich wątróbek tych takich tuczonych bleeeee, ostrygi, mule i móżdżki.....to dopiero pomór). Tak więc chyba raczej cieszy mnie ta prawie wege Wigilia, gdzie króluje kapusta z grochem i pierogi z grzybami zapijane czerwonym barszczem (i czerwonym winem dla zdrowotności i dla lekkości ducha, żeby w ogóle przeżyć święta ;-)

Tak czy siak grzebię w myślach gdzie mam bombki i ozdoby choinkowe, gdzie są światełka i czy w tym roku będzie choinka w doniczce bo cięta doprowadza mnie do rozpaczy z powodu sypiących się igieł (i faktu, że jak zwykle nie ma kto jej rozebrać) czy może ograniczyć się do przystrojenia dwóch już dość wyrośniętych świerków rosnących przed domem, a może strzeliste jałowce jakoś przyodziać.... Oglądam ludzkie sadyby już wystrojone, oświetlone i myślę sobie, czy, jak i kiedy uda mi się moje domostwo tak wyróżnić.....

Postaram się odpocząć i może wyspać, poczytać i pooglądać foty jakieś urodziwe (a że znów w moje ręce wpadł doskonały album o wnętrzach, to mam co kontemplować)
Ach i wydziergam co nieco i jeszcze coś przepikuję (ostatnio mam górę nowych pomysłów na ręcznie robione, lniane quilty)

I takie mam plany świąteczne. Tymczasem ten przedświąteczny czas (zawodowy) jak u wielu z Was to czas wzmożonej pracy, napiętych terminów, niedoczasu, opóźnień i choćby człek nie wiem jak sobie zakładał, że zrobi, że się wyrobi, to i tak brakuje minut, godzin i dób.

 U mnie jak zwykle króluje łóżko i stół (czasem okno, ale dziś jedno z moich luster)

 
  




nowe ręcznie pikowane lny.... więcej pokażę później





i te na stole moje ukochane...






lustra.... zbieram je od jakiegoś czasu... przeróżne.... będą zdobić sypialnię...






Ogólnie misz-masz.... gdzie spojrzeć tam COŚ.. wygląda, uśmiecha się szyderczo, wyczekuje albo gra na nosie.... czasem spojrzy z politowaniem i pokiwa palcem... a czasem udaje, że go nie ma.... ale kto by w to uwierzył????

Jak co roku o tej porze przymierzamy się do choinek. Pamiętam w naszym domu żywe choinki, które cieszyły oczy. Wielkie, niezwykle kolorowe, pachnące lasem. Moi rodzice mieli zwyczaj kupowania ozdób w tajemnicy jedno przed drugim i gdy przychodziła pora ubierania choinki każde z nich wyciągało ozdoby i zaczynała się zabawa, i licytacja które ładniejsze ;-)

Najpiękniejsze choinki miała moja Babcia, w jej wielkim, kamienicznym mieszkaniu choinka to było istne dzieło sztuki. Wysoka, dostojna, przebogata i kolorowa. Dużo z ozdób choinkowych odziedziczyłam, część niestety straciło życie  gdy i w moim kamienicznym mieszkaniu wielka choina "zemdlała" po zetknięciu z obrusem, którym niechcącym zawadziłam ją przechodząc obok. Możecie wyobrazić sobie jak prawie 4 metrowe ustrojone szkłem drzewo tak po prostu sobie upada na podłogę....

Straty były ogromne, część bombek i szklanych łańcuchów udało mi się odratować, ale mnóstwo w tym i przedwojennych po prostu poszła do kosza :(
Od tego czasu choinki były na smyczy :) przywiązane do ściany (zwłaszcza, że i koty, i dzieci żywiły zainteresowanie) od tego czasu nie kupuję nowych ozdób :(

Te, które pozostały śpią sobie w pudłach i jakoś tak ciężko mi je wyciągać..... bo i metraż choinek się zmienił, bo i bywały lata, że w domu nie było ich wcale. Jedynie takie maleństwo w ogrodzie. I tak w ogóle od dawna kupuję choinki w doniczkach, najlepiej u ogrodników. Po świętach wsadzam je do ogrodu, albo kończą żywot nie wiadomo dlaczego, albo obdarowuję chętnych, którzy właśnie chcieliby posadzić w swoim ogrodzie choinkę.

I jakoś tak widok smutnych, podeschniętych choinek z resztkami dekoracji, łańcuchów albo i waty (brrrr) z jakimś anielskim włosem albo inną lianą.... walniętych obok śmietników budzi mój smutek. Jako dziecko tęskniłam za magią świąt Bożego Narodzenia, stąd mój pochoinkowy smutek, ale teraz jako osobnik dorosły patrzę na te biedne choinki i myślę sobie... co one winne, że człeczyna wymyśliła sobie dekorowanie drzewek po ty by je potem wyrzucić.

Może się czepiam, ale myślę sobie, że jestem już w tym wieku, kiedy można pozwolić sobie na rozmaite dziwactwa....

No ale wracając do tematu choinek. Te ucięte dość szybko się sypią, bo wycinane są z miesiąc albo i więcej przed świętami. Igliwia całe mnóstwo i radość szybko przeradza się w nerw nad rozpełzającymi się i wkłuwającymi tu i ówdzie igłami (usiadł kto z Was na takiej igiełce wbitej w poduszkę leżącą na krześle? Albo wlazł na dywanik bosą stópką, w którym to ukryła się taka mała podstępna igiełka? No jak nie to wszystko jeszcze przed Wami ;)

Ale zupełnie serio, bodaj w ubiegłym roku bodaj Ola z fotobloga (sorry jeśli coś pomyliłam, ale teraz nie odnajdę) zapodała temat rozmaitych drzewek, które z powodzeniem zastąpiły choinki w krajach bliskich naszemu estetycznemu sercu czyli Skandynawii i przyznam, że wówczas pomyślałam sobie, że te Szwedy czy inne Duńczyki to jednak łeb mają.

Jasne, że musi temu sprzyjać określona estetyka bo my naród wybredny zawsze do naszych domostw szukamy choinek wypasionych, gęstych, równiutkich.... bo jak tam jednak gałązka z boku wystaje to ciach ją, bo już nie pasuje do naszego światopoglądu, albo jak przerzedzona to już nie... ble... i fuj.. i co będzie jak przyjdzie ciocia Mania i wytknie, że nasza choinka taka biednowata jakaś..... Obciach....

No to, żeby przykrócić mój wywód (chyba mam jakieś braki w blogowaniu skoro tak się rozpisałam ;) penetrując sobie sklepy i centra ogrodnicze przyglądałam się towarzystwu, które mogłoby zastąpić tradycyjny świerczek, a wyglądać nie gorzej.

Nie wiem co powiedziałaby domniemana ciocia Mania na mój wybór, ale znalazłam coś przeurokliwego, mięciutkiego i miziastego można by powiedzieć, co jeszcze jak wsadzimy w glebę przydomową da nam drzewsko/krzaczysko całkiem fajnej okazałości (może i pewnie da się prowadzić mniej rozłożyście)

A że kocham zimozielone i rosochate, więc z wielką przyjemnością obok moich 3 metrowych tujek posadzę choinę kanadyjską (na insta chyba błędnie podałam nazwę świerk kanadyjski to zupełnie co innego)

Wygląda tak w mojej w pracowni :)



 
 

obciachowo nieco, bo święta za pasem, a ja w sercu głębokiego, ciemnego i niedostępnego boru. Nie przejmuję się tym zbytnio do tego stopnia, że przebiegając przez Lidla w sprawie zakupów nabyłam malowane (gotowane) jajka, nad którymi jakiś czas temu zatrzymałam się z myślą..... co za niedorzeczny pomysł......
Obciachowo.
Ale powiem, że te święta spędzam wyjątkowo nic nie robiąc, to znaczy w sensie świąt. Mam ochotę na totalny luz, zupełny brak gości (w jedną jak i w drugą stronę). Za to przygotowałam sobie niewielki quilcik do ręcznego przepikowania, by ukoić trochę stan mojego rozlatanego ducha.

Wyżereczka jakaś będzie, na ten przykład pyszna szarloteczka wg Jerzego Nogala, który kulinarnie mnie ostatnio pobudził do życia. No i jajeczka oczywiście (nie wiem czy odważę się jeść te gotowce z Lidla, hi hi...) i parę takich klasycznych świątecznych jedzonek, ale bez szaleństw.

Pewnie uskutecznię jakiś plener jak będzie tak pięknie jak jest obecnie za oknem.

Na potwierdzenie mojego a-świątecznego stanu mix kilku fotek z poprzednich wielkanocy. Nie powiem, byłam bardziej twórcza.

Nic to.... duch powróci.... :)

życzę Wam piękna, rodzinnego ciepła, wspólnych biesiad, radości, spokoju i mnóstwa prezentów.
Żeby ten świąteczny, pełen magii i swoistego czaru czas był dla Was odpoczynkiem, chwilą zwolnienia, refleksji.



Do miłego kochani!!!

I dobrze... bo jest piękna, ponadczasowa i.... taka dla wszystkich w każdym razie dla tych, którzy lubią trochę słodyczy, delikatności i czegoś takiego lekkiego, miłego dla oka :)

Dziś kilka migawek z klasyki.



I zajawka nowości - patchworkowe pufy. Wypełnione granulatem styropianowym ze zdejmowanymi pokrowcami. Muszę przyznać, że sama uwielbiam się 'gibać' na takich miękkich-sypkich siedziskach.

Będą w różnych kolorach, rozmiarach, kształtach, wielkościach.




A jak u Was przygotowania do świąt. Coś mi się wydaje, że mogę pozazdrościć oglądając Wasze blogi. Ja jeszcze dość głęboko w lesie jednak mam nadzieję, że wyrobię się na czas.

Ściskam Was i do miłego :))

Dziś już zdecydowanie przedświątecznie, wczoraj rozpoczęliśmy odliczanie, więc nie pozostaje nic innego jak sprężać się wyciągać dekoracje, pomysły, zakasać rękawy i do dzieła.

W artystycznym dziś odrobina klasyki, spokojnie, nawet nieco sielsko. Adwentowy świecznik to cztery tealighty w szklanym pudełeczku (jak się wypalą jest spory zapas). Domowy stroik adwentowy w cynie i srebrze, taki chłodny nie doczekał się jeszcze pełnej prezentacji, ale nadrobię, wszak jeszcze będzie kilka odsłon.

Jednak ta kropelka czerwieni konieczna... będzie biało, zielono i ciut czerwieni :)



 prosto - najprościej :)

 A tu odrobina bieli i zieleni. W takim duchu będą tegoroczne Święta.



A skoro o czerwieni to już serdecznie zapraszam na Świąteczny Kiermasz do Pruszkowa do Hali Znicz, w którym także biorę udział, będzie sporo fajnych rzeczy na gwiazdkowe prezenty.