Co myślicie o patchworkowych obrazach? Nie szytych z tkanin, ale malowanych farbami, ołówkiem, palcem, wałkiem.... może technikami różnymi, takimi jakie wpadną do głowy pomysłowemu artyście.
Ja jestem absolutnie ZA. Widzę już oczami wyobraźni mój pokój dzienny vel salon z takim gigantycznym na pół ściany patchworkiem (może nawet sama zasiądę przed sztalugami).
Kłóci się to co prawda z wcześniejszymi planami uszycia patchworkowego pokrowca na ektorpa, ale przyznaje bez bicia, poddałam się już na starcie.
Ektorp przejdzie inną metamorfozę. I być może jak dobrze pójdzie na wiosnę pokażę Wam, co wymyśliłam ;-)

Tymczasem ostatnio penetrując Instagram, znalazłam coś co mnie absolutnie urzekło i zachwyciło. Po wejściu na stronę artysty pomyślałam och, to jest dokładnie TO. Zresztą zobaczcie sami.



Kiedyś już pokazywałam Wam inspirację z obrazem patchworkowym w poście [tutaj] i tak sobie pomyślałam, że to świetny pomysł na dekorację ścian w nowoczesnych wnętrzach (nienowoczesnych także)


I kolejne prace artysty, dynamiczny jak kalejdoskop (zachwyca mnie kolorystyka)


typowy triangle, bardzo lubiany przeze mnie motyw patchworkowy


znów kalejdoskopowy o jeszcze większej dynamice kolorów


dla miłośników 3D w wersji black&white


i kolorowych


a tu już zupełnie proste wzory graficzne (jako druk na tkaninach cudne, nie?)



te i inne prace pochodzą ze strony franciscovalleart.com polecam jak chcecie zobaczyć coś jeszcze.

A może się zainspirować i samemu wyczarować coś niezwykłego? Jeśli nie pędzlem to może innymi technikami? A jeśli nie, to można po prostu kupić, choć myślę, że i rodzimych prac mamy wiele dostępnych w sieci.

A na koniec muszę się pochwalić, mój najmłodszy projekt patchworkowy 3D doczekał się publikacji w rubryce hiper blog w lutowym Czasie na Wnętrze. Bardzo się cieszę, bo raz patchwork mozolnie, acz skutecznie przebija się do wnętrz nie tylko klasycznych. Dwa, kolorystyka stron hiper blog, tak świetnie zgrała się z kolorystyką mojego 3D, że wprost nie można było nie pstryknąć im razem fotki :)


Zerknijcie jeszcze, bo i towarzystwo na stronach doborowe :) Dzięki wielkie :)

Uściski kochani na kolejny tydzień, zima lekko puściła oko. Świat zrobił się bardziej bajkowy.... no dobra..  taka zima to może być ;-)

dziś miotam się między pracownią a kuchnią.... kuchnią w domu nie w pracowni.... Szaleństwo jakieś. W końcu muszę wykończyć to wnętrze. Niewiele tu zmian, ale wkrótce więc trochę fotek, bo może wyjść ciekawie, w każdym razie nieco inaczej ;-) ale o tym w kolejnym poście, bo już kilka osób prosiło o szerszy kadr :)





Ogród kusi lekkim chłodem, kolorami i pierwszymi truskawkami o niezwykłym smaku... truskawek ;-)


 
a na stole letnie badyle, badyle na talerzu... po prostu letni luzik :)

Lubię gdy zima jest niezbyt mroźna z taką ilością śniegu, że z przyjemnością sięgam po szuflę, świeży, puszysty, biały śnieg z pudrową lekkością układam w zgrabne kopczyki... Szyby jak lukrowane zachęcają do wyskrobania swojego sekretu, a wszystko tak pięknie poubierane, pookrywane, otulone puchem.... cieszy  przy każdym spojrzeniu.
Tak... zdecydowanie dziś jest zima jaką lubię.
Spoglądam na rzeczy proste, trochę nieznane.... spokój i ciszę przerywa jakiś ptak wyrywający się spod dachu. Wiele ich zamieszkało w królestwie rzeczy potrzebnych i niepotrzebnych.
Dziś moja sobota...  pełna planów, pomysłów, obrazów, szkiców i notatek....
Trzeba naładować baterie na kolejny tydzień.

Las to moje nowe odkrycie w życiu, nie wiem dlaczego, ale nie lubiłam lasu. Przygnębiał mnie, zasmucał, nastrajał nostalgicznie i niezbyt optymistycznie...

Kiedyś i to całkiem niedawno zupełnie mi się odmieniło. Polubiłam, zatęskniłam i zakochałam się w leśnych zakamarkach. Odtąd uwielbiam włóczyć się pomiędzy drzewami szeleszcząc liśćmi pod stopami, wsłuchiwać się w jego odgłosy albo... ciszę.

Trzeba nutki szaleństwa by w niedzielny poranek jechać kilkaset kilometrów do ulubionego lasu.... ale warto... Lasu w dodatku pełnego słońca, magicznych cieni, zapachów...
Tak zachowałam jego piękno, jeszcze niezbyt jesienną aurę, bo drzewa nadal soczyście zielone.
I moją ulubioną zieleń mchu, od której wprost nie mogę oczu oderwać.











Letni Domek kryje w sobie mnóstwo tajemnic, przedmiotów pozornie bezużytecznych. Jednak tylko pozornie, świetnie bowiem służą jako dekoracje i nie tylko.
W ten sposób zaaranżowałam stół, wykorzystując tak dobrze wszystkim znane emaliowane naczynia. Kubeczki, talerze, miski....
W Letnim Domku i jego nieco surowych warunkach prawie niezniszczalne, choć nadgryzione zębem czasu.

Swoje miejsce znalazły też sztućce, które "upolowałam" na blogu Doroty, kilka szklanych butli ze świetnymi etykietami Dagi, ceramiczna kuwetka czy skrzyneczka, którą przerobiłam, inspirując się produkcją Ity, na tacę dodając jej jedynie uchwyty- muszelki. Postanowiłam jednak, że zostanie taka surowa, w ciemnym drewnie. Oszlifowałam ją jedynie, by drzazgi nie wchodziły w paluchy.

Dla ocieplenia i ukwiecenia stołu, uszyłam dwie tkaninowe, pikowane podkładki.










Patrząc dziś przez okno, aż się cieszę, że udało mi się zrobić trochę fajnych zdjęć i zachować odrobinę słońca.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie :)))