Na początku lata kupiłam na olx drewnianą ławeczkę. Zachwyciła mnie jej prostota i piękno, oczami wyobraźni postawiłam ją pod jabłonią, zaczęłam snuć wizje pięknych aranży fotograficznych, letnich wieczorów spędzonych w otoczeniu kolorowych świateł, lampionów, tekstyliów. Dobrego jedzenia, picia i miłych pogaduszek.

Zaczęłam się zastanawiać jaki kolor nadać ławce....

I tu muszę się przyznać, że totalnie złupiałam. Jak nie ja. Oczywiście bardzo pragnę kolorów w ogrodzie, ale.... uświadomiłam sobie, że ogród to miejsce na kolory natury, kwiaty, owoce, liście, trawę.... że wprowadzanie nazbyt kolorowej architektury ogrodowej może wyglądać kiczowato.

Lubię kicz, ale tworzyć kicz też trzeba umieć. Nie jestem pewna czy to potrafię i czy na przykład postawienie krasnala w ogrodzie to byłby przejaw kiczu czy też mojego luzackiego podejścia do dekorowania.
Na instastory i fb zadałam pytanie o kolor ławki: zielony, granatowy, żółty czy fuksja......
Zdecydowanie wygrała fuksja, na drugim miejscu granatowy..

Zachwyciła mnie koncepcja fuksji bo to jeden z moich ulubionych kolorów zwłaszcza w połączeniu z turkusem. Jednak próbując stworzyć spójną całość z dość chaotycznym jeszcze ogrodem zaczęły nachodzić mnie wątpliwości.

Ostatecznie wybór padł na czerwony. Dlaczego? Uwielbiam czerwone pelargonie. W ogóle uwielbiam czerwone kwiaty w ogrodzie. Świetnie harmonizują z zielenią. Zainspirowała mnie czerwień pelargonii. Poza tym wyobraziłam sobie tę ławeczkę zimą gdy spadnie śnieg.

Myślę jeszcze, aby stworzyć taki zakątek czerwieni, z przewaga czerwonych kwiatów i dodatków.
Na razie jest tak (ławka po jednym malowaniu, także ten tego jakby się ktoś czegoś dopatrzył. Jako podkład dałam róż i też wyglądała fajnie)

 







Czerwień jednak dodaje ekspresji, tym bardziej w takim zalewie zieleni.



A tak wyglądała przed malowaniem. Miała swój urok, ale... 


Myślę, że na razie ok. Za jakiś czas pokażę Wam mój wytwór ogrodowej, nazwijmy to, architektury.

Tymczasem jutro nowy rok.... szkolny, trochę mi się utnie. Z chęcią przyjęłabym jeszcze jeden miesiąc wakacji.

Uściski i do miłego :)

Zebrałam w chwilę kilka szybkich kadrów. Słońce i cisza dopomogły zebrać się by choć niewielkim muśnięciem zapamiętać nowiny w naturze.

Ogród niestety wygrał ze mną. Obfite deszcze i chłody zupełnie nie zachęcają do prac. Ale ja mu jeszcze pokażę (mam nadzieję). Sobie też pokażę...  tylko jak ta niemoc minie.

Na razie rozkwitają donice, naczynia i skrzynki. Jedne lepiej inne gorzej. A ja tylko na szybko wypijam kawę na tarasie, bo ciężko usiedzieć gdy bose pęciny zimny wiatr łaskocze. Głupio w grubych skarpetach o tej porze roku, choć zdarzało się rozpalać w piecu, aby dogrzać domostwo nocą..... Takiego paskudnego maja dawno nie pamiętam.


Bratki zawsze uśmiechają się do mnie gdy wychodzę z domu :) białe i granatowe małe śmiechulce. Bardzo je lubię. Czasem je zagaduję jakbym miała nadzieję, że wszystkie odwrócą się  w moją stronę i cieńkim chórkiem piskną... jak leci?





Uwielbiam czerwone pelargonie, takie cudnie wsiowe. Ale z pazerności dokupię jeszcze różowe i białe. I może jakieś jeszcze. 


Stotkrotki naprawdę dały czadu. I bardzo mnie to cieszy.


Różowe jaskry dokonały żywota. Został tylko jeden czerwony. Jak głupia cieszyłam się, że uratowałam je z owadziego sklepu... ech...


Szukam miejsca dla rozmarynu, warzywnik tego lata to się chyba w skrzynce po owocach zmieści, XD


 
Groszek pachnący zasilił stary, wielki ocynk, trochę za późno go przesadziłam. Ale mam cichą nadzieję, że jeszcze pokaże co potrafi.


Gdzieś na blogach widzę kwitnące łubiny ścięte w wazonach. Mój w ogóle dobrze, że ruszył. Jest nadzieja.
Mój młody widząc ledwo wyklute sadzonki zapytał: "marichłaen?" he he. Jajcarz z niego :DDDD


Ciekawe co tam obok wyrośnie? Ha ha.... zgaduj zgadula. Ale to trochę frajda (gdzieś sobie ukryłam jednak zapisane co tam rośnie, ciekawa jestem czy odgadnę jak urośnie ;-)


Tym dzikusom najlepiej, oszczędziłam im męki pod kosiarą. Jakoś nie wiem czemu, lubię chwasty.


Łąki w tym roku nie wysieję. Aż żałuję, ale do łąki to jednak potrzeba więcej działąń niż dobrych chęci.
Za to posadziłam magnolię, forsycję, jaśmin mój ukochany, kalinę, bez, dereń, rokitnik i dwa kolory berberysów. Z cebul to jakimś cudem wzeszły malwy, czym się jaram jak "gupia". Bo uwielbiam je.

W kolejce czeka pnąca hortensja, którą o mały włos uśmierciłam i ciemiernik. Nasturcje, które wyhodowałam z nasion i pomidorrrrki koktajlowe. Ach i cudnie pachnąca mięta ogrodowa.

Może tego lata uda mi się rozplanować ogród. Tylko gdyby tak jeszcze dobę rozciągnąć byłoby naprawdę fantastycznie.

Ściskam Was ciepło :)

jak zawsze marudzę i fukam gdy pojawia się kilka dni wolnych, tak tym razem uciekłam od zgiełku i pracy. I ze zdumieniem stwierdzam, że mogłabym tak jeszcze trochę.... jeszcze ciut....
I żadne tam fafarafa..... znajome chęchy ogrodu, znajome zielska i rośliny. Cudowny cień starych drzew i może trochę za dużo lenistwa, ale po prostu chyba tego mi potrzeba....







 

 






 

po poniedziałkowej dawce koloru nabrałam chęci do życia, ale żeby poczuć się bardziej "na ziemi" zajęłam się śliweczkami. U mnie dość wczesne, bo już pod koniec lipca, mam kilka starych drzew i czasem właśnie taki natłok jak w tym roku. Niestety sporo zostało dla owadów, ptaków... no trudno... nie można mieć wszystkiego na raz.

Śliwkowa konfitura, śliwkowe crumble i kawa.... czego chcieć więcej u schyłku lata