Witajcie :)

Dziękuję za tyle miłych komentarzy, które zostawiliście pod ostatnim postem. Moja pracownia to rzeczywiście miejsce wyjątkowe nie tylko dla mnie, każdy kto do mnie zagląda podziela ten pogląd wychodzi z masą zdjęć w telefonie i chyba czymś takim w ogóle dobrym :)

Bardzo się cieszę, bo wiadomo, że nasze miejsca to my sami, więc najczęściej tworzymy je z potrzeby przeżycia czegoś pięknego, zachowania tego piękna czy klimatu.

Dziś pokażę Wam kawałek mojego, nazwijmy to livingroomu. Nie używam słowa salon, bo nie pasuje zupełnie do tego pokoju. A w ogóle jakoś nie lubię słowa salon. Jest to pokój, w którym spędzamy najwięcej czasu, łącznie z odrabianiem lekcji, siedzeniem przy laptopach czy jedzeniem, a a nawet drzemkami i lenistwem ogólnym;-)

Pokój ten nie przechodził szczególnych metamorfoz, odkąd wprowadziliśmy się do tego mieszkania wszystkie jego ściany machnęłam na biało i czekałam na rozwój wypadków (tylko kuchnia była szara). Pokoje dzieci próbowały nabrać jakiegoś koloru, ale za każdym razem kończyło się to powrotem do bieli (w pokoju Witka ostatecznie zagościła szara lamperia).

Jakkolwiek jestem fanką kolorów w ogóle, tak ściany w kolorze to już wyższa szkoła jazdy. Na tyle są zobowiązujące, że cała reszta musi, a przynajmniej powinna ze sobą grać.
Biel jak to biel... daje mnóstwo możliwości aranżacyjnych.

Przyszedł czas na kredens, który mogliście obejrzeć TUTAJ mój ulubiony i własnoręcznie wypieszczony z każdej strony mebel, który postanowiłam odmienić.

Kiedy z sześć lat temu odkryłam kolor szary i jego obłędną wersję taupe, wzrok mój padł na kredens... jednak długo patrząc na niego doszłam do wniosku, że to nie ta forma mebla i odpuściłam sobie czekając, aż coś mi się wykluje w głowie. W międzyczasie "poleciałam" szarościami inne meble, łącznie z drzwiami (no... nie była to wprawdzie szarość taupe, ale szary jak to szary, każdy ładny).

Jako, że nie lubię robić nic na siłę, zwłaszcza gdy nie mam pomysłu darowałam sobie kolejne kombinacje licząc na olśnienie... Bardzo potrzebowałam zmienić COŚ we wnętrzu, ale żeby nie przewalać od razu wszystkiego do góry nogami. Czasem wystarczy niewielki ruch by całe wnętrze nabrało wyrazu.

I właśnie tego wyrazu brakowało mi. Szukałam odpowiedniego koloru dla kredensu ale tak, żeby nie znudził mi się po tygodniu. Grzebiąc w pamięci przypomniałam sobie, że w moim rodzinnym domu stał sobie kiedyś artdecowski, drewniany kwietnik... piękny tak, że teraz dałabym się pokroić na kawałeczki i posolić by taki zdobyć... i ten kwietnik był....

....CZARNY.....

Bożesz ty mój ile to się człek musi nagłówkować by dojść do tak prostych rozwiązań....
Wałek do malowania, czarna farba Beckersa z lekkim połyskiem, ale myślę, że połysk powinien być mocniejszy i proszę.... zupełnie inny kredens...


No i kiedy już zrealizowałam swój pomysł na "nowy" mebel.... zaczęłam myśleć o ścianach...  Kolor-niekolor..... co tu dać. I znów sobie uświadomiłam, że od dwóch lat co najmniej mam z tyłu głowy tapety i to jakieś takie kwieciste. Z tapetami to mam jeszcze większy problem, bo nigdy nie lubiłam wytapetowanych pomieszczeń, a i jeśli chodzi o ich znajomość to już w ogóle.
Zero totalne....

Kiedyś, kiedyś przyglądałam się tapetom z PIP STUDIO, bo wymyśliłam sobie szafę oklejoną taką tapetą, ale pomysł umknął szybciej niż się pojawił, bo nie mam zielonego o naklejaniu tapet na meble, a cena tych z PS utwierdziła mnie w przekonaniu, że lepiej zająć się czymś innym...

Jednak tapety nie dawały mi spokoju, grzebałam w sieci, w magazynach wnętrzarskich i gdzie się dało i coraz bardziej czułam, że o to chodzi.

No dobra, aby w ogóle zacząć swoją przygodę z czymś nowym to trzeba to wziąć w rękę, pomacać, powąchać.. pojechałam do najbliższego marketu budowlanego i pognałam do działu z tapetami....
Szału nie było tak na pierwszy rzut oka (Leroy Merlin), ale po bliższym przyjrzeniu się oczom moim ukazała się tapeta, która jakby była najbliższa temu co mi w głowie kołatało (tu możecie luknąć)

Ale przy kolejnej wizycie wpadła mi w oko Oriental Black Graham & Brown i stwierdziłam, że jest absolutnie tą, której na ten moment szukałam.

No i wygląda to tak:

Kochani, trochę się przeciągnęło z tą kuchnią, ale wierzcie.. wakacje, wyjazdy, praca, dzieci w domu, ciągły pośpiech, milion rzeczy do zrobienia....
No i w końcu udało mi się zawładnąć kuchnią nie tylko w sensie kulinarnym.

Swoją kuchnię pokazywałam na początku mojej blogowej przygody ponad 5 lat temu [ KLIK], remont miał być szybki, konkretny w miarę bezbolesny no i z zamierzonym efektem. Pokazałam ją w fazie końcowej i na tym się skończyła cała moja miłość do kuchni.
W kuchni nie lubię kilku rzeczy: górnych szafek, kafli na podłodze i kafli na ścianach. Zapytacie skąd u mnie kafle na ścianie? Ano, poprzedni właściciele mieszkania położyli sobie takie kafelki i.... w zasadzie myślałam o zerwaniu ich, ale zima to niespecjalna pora na grubsze remonty zwłaszcza w mieszkaniu, w którym się mieszka z małymi dziećmi, które akurat naprzemiennie łapały zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli. No i jeszcze jedna rzecz straszliwie nie lubię jak mi się ktoś obcy po chałupie plącze. Postanowiłam więc zrobić porządek z tymi okropnymi kafelkami (całe szczęście, że poprzednicy nie zostawili całej kuchni bo strzeliłabym sobie w łeb.)

Kafle więc pomalowałam na biało (ponieważ kuchnia miała być biało szaro czarna). Użyłam primera do powierzchni śliskich, pomalowałam białym akrylem i jest git. Nawet ten paskudny wzorek, który pierwotnie był kolorowy wygląda całkiem znośnie.


Zamiast górnych szafek, których po prostu nie lubię, zdecydowałam się na stojącą szafkę z żaluzją, bo jak widać meble to Ikea, generalnie jestem zadowolona nic nie odpada, nie odpryskuje, a wierzcie mi nie należę do osób przesadnie dbających o meble. Jedynie drewniane blaty nie są chyba tym o czym marzyłam, wymagają cyklicznego czyszczenia i olejowania, a nie lubię takiego ciepłego odcienia drewna. Blaty więc poddawane są naturalnemu zużywaniu się i w okolicach zlewu i płyty gdzie wilgoć silniej działa blaty nabierają takiego cudnego kolorytu starego drewna. 
Z pozostałości blatowych zrobiłam sobie megagrube dechy do krojenia, takie mini bloki rzeźnickie ;-)


Podłoga to kolejny problem, nie lubię kafli na podłodze, tak w ogóle kafle stosuję tylko tam gdzie konieczne i to też w ilościach ograniczonych. No takie mam skrzywienie. W kuchni początkowo planowałam panele, znalazłam w Leroy Merlin takie cudne białe z odpryskami, spękaniami, wyciachrane jakieś, no super po prostu, ale znów wizja skuwania płytek, które zamontowali moi poprzednicy wywołała u mnie odrazę do atrakcji remontowych (dodam, że w ciągu 4 lat przeżyłam 3 megaremonty i sama myśl o kolejnym budziła we mnie totalny protest, bunt i nie wiem co jeszcze, a mieszkać jakoś trzeba).
Od lat penetruję wszelkie fora wnętrzarskie, magazyny i miejsca gdzie można oczy ukoić wnętrzami innymi niż z rodzimych biur nieruchomości,  gdzieś tam u jakiegoś Szweda doczytałam o elastycznej wykładzinie podłogowej.
Mammmmamija pomyślałam sobie to jest dopiero genialna myśl. Przegrzebałam internet wzdłuż i wszerz bo koniecznie zachciało mi się wykładziny a la kafle black & white..... dziś można je kupić prawie w każdym markecie budowlanym. Tych 5 lat temu nie było tak słodko, ale udało się. Wykładzina kosztowała prawie tyle co kafle z położeniem ich, ale.... i tu ważna rzecz, dla mnie to jak zbawienie raz, że mam problem z kręgosłupem i stanie na twardych kaflach nie jest dla mojego kręgosłupa radością, a dwa, że mam drewniane ręce.... już moja Mama śmiała się ze mnie widząc co wyprawiam z Jej ukochaną porcelaną, szkłem, talerzami czy innymi tłukącymi się rzeczami... wierzcie mi, w moich rękach naczynia (szczególnie wkładane do zmywarki) zachowują się jak ryby łowione oburącz.... efekt oczywiście do przewidzenia, szkło, ceramika czy porcelana w zetknięciu  z kaflami na podłodze zdecydowanie kończą swój żywot. Ta elastyczna wykładzina to dla nich ratunek. Oczywiście i tak coś tam się stłucze, ale generalnie straty są dużo mniejsze niż w kontakcie z kaflami....
A na koniec swojej refleksji o kaflach podłogowych, po prostu nie lubię ich twardości i chłodu nie tylko z powodu moich drewnianych rąk ;-)


W końcu przyszedł czas odświeżenia ścian, bo 5 lat dla kuchni to jednak długo. Ślady sosików pomidorowych teleportujących się na sufit i ściany (myślałam, że to tylko tak jest w reklamach telewizyjnych) zaczęły mnie już drażnić, a i efekt wizualny był cokolwiek komiczny, żeby nie rzec niechlujny.

Zaczęłam więc rozważać co dalej począć z tą moją kuchnią, która jakoś przez te lata nie była bliska mojemu sercu. Szary kolor ścian już mi się znudził i nie chciałam powtórki, biały odpadł w przedbiegach bo biało mam w całej chałupie i wystarczy. 

Pomyślałam o czerni......

Czarną ścianę malnęłam w pokoju mojego męża, wyeksponował na niej swoje gitary i wygląda to absolutnie czadowo (musicie mi uwierzyć na słowo, bo pokój nie nadaje się do upublicznienia).
Myślę sobie, czemu w kuchni nie.... początkowo też myślałam o jednej ścianie, ale powierzchnia tu niewielka "cięcia" płytek, półek, blatów.... za dużo tych różności.... jedziemy po całości.

Tyle, że tym razem zupełnie przypadkowo kupiłam farbę lateksową (z połyskiem) i chwała przypadkowi za to, na matowej czerni tablicówce czy innej byłoby widać każdą plameczkę tłuszczyku czy sosiku.... a tu nie dość, że nie widać, to się da zmyć.....


Wygląda fajnie, co tu dużo gadać czarna góra, biały dół, biało czarna podłoga. Wszystko gra i buczy, i choć miałam moment zwątpienia po pierwszym malowaniu (tym lateksem fatalnie się maluje) to teraz uwielbiam moją kuchnię. Białe elementy doskonale kontrastują z mocną czernią, kuchnia nie jest ani ponura, ani ciemna, ani mroczna, ani zimna, ani jak trumna jak to stwierdzili jedni moi znajomi (he he) ....  jest po prostu przytulna :)


Dobrze oświetlona halogenami nad blatem przy oknie  i zlewem szczególnie wieczorem staje się bardzo ciekawym i pobudzającym zmysły miejscem :)
Te półki trochę za gęsto wyszły, ale dopiero na czarnej ścianie wyglądają dobrze, a że kocham białe skorupy, więc tym bardziej eksponuję je na nich (wcześniej zresztą też tu gościła "bielizna skorupowa")



"okno" nad płytą kuchenną wisi trochę z przekory ;-) a poza tym jest bardzo ładne i ma absolutnie cudny kolor starego, surowego drewna.



Druga strona kuchni przeszła metamorfozę, początkowo wisiała tam witrynka, którą też pomalowałam na biało (potem zamarzył mi się taki kolor jak krzesła z posta [TU]), ale pod witryną wkradł się taki chaos, że nie mogłam na to patrzeć.


Na okiełznanie nadmiernego bałaganu i ukrycie rzeczy potrzebnych, ale zagracających (jeeeeej... mogłabym chyba urządzić jeszcze ze dwie nieduże kuchnie z moich gratów i detali) najlepsze są pojemne szafy.
Generalnie nie byłam fanką zabudowy kuchennej, ale widać tak mnie zmęczyły te wszystkie "drobiazgi" typu ekspresy do kawy, kuchenki mikrofalowe i miliony innych gadżetów kuchennych, że witrynka poszła precz, a w tym miejscu stanęły dwie spore szafy mieszczące wszystko co stało na widoku.


w szafach skryło się dosłownie wszystko... od ekspresu do kawy, który rano już nie budzi wszystkich, bo warczy w zamknięciu,



poprzez rzeczy, z którym absolutnie nie dawałam sobie rady w tak małej kuchni


Teraz już lubię swoją kuchnię :) jest mocnym i wyrazistym akcentem mieszkania, ma charakter i styl, i jest taka zupełnie moja ;-)

Wnętrza black & white mają jedną fantastyczną cechę: nie da się ich schrzanić, da się więcej bieli będzie ok, da się więcej czerni też będzie ok. Choć uwielbiam kolor to jednak ta kuchnia taka zostanie :) zresztą i tak jest w niej pełno rozmaitych kolorów kwiaty, owoce, butelki z wodą mineralną (Kruszynka doskonale pasuje do kolorów kuchni ;-) ścierki, drewno i tysiące innych rzeczy....




ikeowskie komódki opatrzone szyldami całkiem dobrze służą rzeczom drobnym, a potrzebnym :)


rozmaite starocie znajdują u mnie drugie życie 


metalowe herbaciane puszki pomalowałam czarną tablicówką (też już pokazywałam je kilka lat temu) i skrzynia po gwoździach to całkiem udany mariaż w mojej niezbyt poważnej kuchni :)


A na samym szczycie siedzi szklana kura i zerkając szklanym okiem dostojnie dogląda całości :)




Do miłego Kochani, (to chyba najdłuższy post w całej mojej blogerskiej karierze ;-)