Kochani, trochę się przeciągnęło z tą kuchnią, ale wierzcie.. wakacje, wyjazdy, praca, dzieci w domu, ciągły pośpiech, milion rzeczy do zrobienia....
No i w końcu udało mi się zawładnąć kuchnią nie tylko w sensie kulinarnym.

Swoją kuchnię pokazywałam na początku mojej blogowej przygody ponad 5 lat temu [ KLIK], remont miał być szybki, konkretny w miarę bezbolesny no i z zamierzonym efektem. Pokazałam ją w fazie końcowej i na tym się skończyła cała moja miłość do kuchni.
W kuchni nie lubię kilku rzeczy: górnych szafek, kafli na podłodze i kafli na ścianach. Zapytacie skąd u mnie kafle na ścianie? Ano, poprzedni właściciele mieszkania położyli sobie takie kafelki i.... w zasadzie myślałam o zerwaniu ich, ale zima to niespecjalna pora na grubsze remonty zwłaszcza w mieszkaniu, w którym się mieszka z małymi dziećmi, które akurat naprzemiennie łapały zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli. No i jeszcze jedna rzecz straszliwie nie lubię jak mi się ktoś obcy po chałupie plącze. Postanowiłam więc zrobić porządek z tymi okropnymi kafelkami (całe szczęście, że poprzednicy nie zostawili całej kuchni bo strzeliłabym sobie w łeb.)

Kafle więc pomalowałam na biało (ponieważ kuchnia miała być biało szaro czarna). Użyłam primera do powierzchni śliskich, pomalowałam białym akrylem i jest git. Nawet ten paskudny wzorek, który pierwotnie był kolorowy wygląda całkiem znośnie.


Zamiast górnych szafek, których po prostu nie lubię, zdecydowałam się na stojącą szafkę z żaluzją, bo jak widać meble to Ikea, generalnie jestem zadowolona nic nie odpada, nie odpryskuje, a wierzcie mi nie należę do osób przesadnie dbających o meble. Jedynie drewniane blaty nie są chyba tym o czym marzyłam, wymagają cyklicznego czyszczenia i olejowania, a nie lubię takiego ciepłego odcienia drewna. Blaty więc poddawane są naturalnemu zużywaniu się i w okolicach zlewu i płyty gdzie wilgoć silniej działa blaty nabierają takiego cudnego kolorytu starego drewna. 
Z pozostałości blatowych zrobiłam sobie megagrube dechy do krojenia, takie mini bloki rzeźnickie ;-)


Podłoga to kolejny problem, nie lubię kafli na podłodze, tak w ogóle kafle stosuję tylko tam gdzie konieczne i to też w ilościach ograniczonych. No takie mam skrzywienie. W kuchni początkowo planowałam panele, znalazłam w Leroy Merlin takie cudne białe z odpryskami, spękaniami, wyciachrane jakieś, no super po prostu, ale znów wizja skuwania płytek, które zamontowali moi poprzednicy wywołała u mnie odrazę do atrakcji remontowych (dodam, że w ciągu 4 lat przeżyłam 3 megaremonty i sama myśl o kolejnym budziła we mnie totalny protest, bunt i nie wiem co jeszcze, a mieszkać jakoś trzeba).
Od lat penetruję wszelkie fora wnętrzarskie, magazyny i miejsca gdzie można oczy ukoić wnętrzami innymi niż z rodzimych biur nieruchomości,  gdzieś tam u jakiegoś Szweda doczytałam o elastycznej wykładzinie podłogowej.
Mammmmamija pomyślałam sobie to jest dopiero genialna myśl. Przegrzebałam internet wzdłuż i wszerz bo koniecznie zachciało mi się wykładziny a la kafle black & white..... dziś można je kupić prawie w każdym markecie budowlanym. Tych 5 lat temu nie było tak słodko, ale udało się. Wykładzina kosztowała prawie tyle co kafle z położeniem ich, ale.... i tu ważna rzecz, dla mnie to jak zbawienie raz, że mam problem z kręgosłupem i stanie na twardych kaflach nie jest dla mojego kręgosłupa radością, a dwa, że mam drewniane ręce.... już moja Mama śmiała się ze mnie widząc co wyprawiam z Jej ukochaną porcelaną, szkłem, talerzami czy innymi tłukącymi się rzeczami... wierzcie mi, w moich rękach naczynia (szczególnie wkładane do zmywarki) zachowują się jak ryby łowione oburącz.... efekt oczywiście do przewidzenia, szkło, ceramika czy porcelana w zetknięciu  z kaflami na podłodze zdecydowanie kończą swój żywot. Ta elastyczna wykładzina to dla nich ratunek. Oczywiście i tak coś tam się stłucze, ale generalnie straty są dużo mniejsze niż w kontakcie z kaflami....
A na koniec swojej refleksji o kaflach podłogowych, po prostu nie lubię ich twardości i chłodu nie tylko z powodu moich drewnianych rąk ;-)


W końcu przyszedł czas odświeżenia ścian, bo 5 lat dla kuchni to jednak długo. Ślady sosików pomidorowych teleportujących się na sufit i ściany (myślałam, że to tylko tak jest w reklamach telewizyjnych) zaczęły mnie już drażnić, a i efekt wizualny był cokolwiek komiczny, żeby nie rzec niechlujny.

Zaczęłam więc rozważać co dalej począć z tą moją kuchnią, która jakoś przez te lata nie była bliska mojemu sercu. Szary kolor ścian już mi się znudził i nie chciałam powtórki, biały odpadł w przedbiegach bo biało mam w całej chałupie i wystarczy. 

Pomyślałam o czerni......

Czarną ścianę malnęłam w pokoju mojego męża, wyeksponował na niej swoje gitary i wygląda to absolutnie czadowo (musicie mi uwierzyć na słowo, bo pokój nie nadaje się do upublicznienia).
Myślę sobie, czemu w kuchni nie.... początkowo też myślałam o jednej ścianie, ale powierzchnia tu niewielka "cięcia" płytek, półek, blatów.... za dużo tych różności.... jedziemy po całości.

Tyle, że tym razem zupełnie przypadkowo kupiłam farbę lateksową (z połyskiem) i chwała przypadkowi za to, na matowej czerni tablicówce czy innej byłoby widać każdą plameczkę tłuszczyku czy sosiku.... a tu nie dość, że nie widać, to się da zmyć.....


Wygląda fajnie, co tu dużo gadać czarna góra, biały dół, biało czarna podłoga. Wszystko gra i buczy, i choć miałam moment zwątpienia po pierwszym malowaniu (tym lateksem fatalnie się maluje) to teraz uwielbiam moją kuchnię. Białe elementy doskonale kontrastują z mocną czernią, kuchnia nie jest ani ponura, ani ciemna, ani mroczna, ani zimna, ani jak trumna jak to stwierdzili jedni moi znajomi (he he) ....  jest po prostu przytulna :)


Dobrze oświetlona halogenami nad blatem przy oknie  i zlewem szczególnie wieczorem staje się bardzo ciekawym i pobudzającym zmysły miejscem :)
Te półki trochę za gęsto wyszły, ale dopiero na czarnej ścianie wyglądają dobrze, a że kocham białe skorupy, więc tym bardziej eksponuję je na nich (wcześniej zresztą też tu gościła "bielizna skorupowa")



"okno" nad płytą kuchenną wisi trochę z przekory ;-) a poza tym jest bardzo ładne i ma absolutnie cudny kolor starego, surowego drewna.



Druga strona kuchni przeszła metamorfozę, początkowo wisiała tam witrynka, którą też pomalowałam na biało (potem zamarzył mi się taki kolor jak krzesła z posta [TU]), ale pod witryną wkradł się taki chaos, że nie mogłam na to patrzeć.


Na okiełznanie nadmiernego bałaganu i ukrycie rzeczy potrzebnych, ale zagracających (jeeeeej... mogłabym chyba urządzić jeszcze ze dwie nieduże kuchnie z moich gratów i detali) najlepsze są pojemne szafy.
Generalnie nie byłam fanką zabudowy kuchennej, ale widać tak mnie zmęczyły te wszystkie "drobiazgi" typu ekspresy do kawy, kuchenki mikrofalowe i miliony innych gadżetów kuchennych, że witrynka poszła precz, a w tym miejscu stanęły dwie spore szafy mieszczące wszystko co stało na widoku.


w szafach skryło się dosłownie wszystko... od ekspresu do kawy, który rano już nie budzi wszystkich, bo warczy w zamknięciu,



poprzez rzeczy, z którym absolutnie nie dawałam sobie rady w tak małej kuchni


Teraz już lubię swoją kuchnię :) jest mocnym i wyrazistym akcentem mieszkania, ma charakter i styl, i jest taka zupełnie moja ;-)

Wnętrza black & white mają jedną fantastyczną cechę: nie da się ich schrzanić, da się więcej bieli będzie ok, da się więcej czerni też będzie ok. Choć uwielbiam kolor to jednak ta kuchnia taka zostanie :) zresztą i tak jest w niej pełno rozmaitych kolorów kwiaty, owoce, butelki z wodą mineralną (Kruszynka doskonale pasuje do kolorów kuchni ;-) ścierki, drewno i tysiące innych rzeczy....




ikeowskie komódki opatrzone szyldami całkiem dobrze służą rzeczom drobnym, a potrzebnym :)


rozmaite starocie znajdują u mnie drugie życie 


metalowe herbaciane puszki pomalowałam czarną tablicówką (też już pokazywałam je kilka lat temu) i skrzynia po gwoździach to całkiem udany mariaż w mojej niezbyt poważnej kuchni :)


A na samym szczycie siedzi szklana kura i zerkając szklanym okiem dostojnie dogląda całości :)




Do miłego Kochani, (to chyba najdłuższy post w całej mojej blogerskiej karierze ;-)

dziś miotam się między pracownią a kuchnią.... kuchnią w domu nie w pracowni.... Szaleństwo jakieś. W końcu muszę wykończyć to wnętrze. Niewiele tu zmian, ale wkrótce więc trochę fotek, bo może wyjść ciekawie, w każdym razie nieco inaczej ;-) ale o tym w kolejnym poście, bo już kilka osób prosiło o szerszy kadr :)





Ogród kusi lekkim chłodem, kolorami i pierwszymi truskawkami o niezwykłym smaku... truskawek ;-)


 
a na stole letnie badyle, badyle na talerzu... po prostu letni luzik :)

Polowałam, polowałam i mam. Uwielbiam te małe stoliczki, dwojaki, trojaki.... od ludwiczków z wdzięcznie wygiętymi nóziami po najprzeróżniejsze wzory od orientu, prostych ciosanych, aż po zupełnie nowoczesny design ze szkła i stali.
Najwięcej w zasięgu holendrów, które można spokojnie potraktować jakąkolwiek farbą. Mnie się natomiast zachciało mieć coś wyjątkowego. No i zamiast trojaków mam dwojaki, ale jakie.... z szufladką i całkiem przyjemnym zdobieniem.
Do kawusi, ciasteczka, pod książkę.... gdy niepotrzebne wsuwam jeden pod drugi i składam sterty książek, magazynów i innych piśmideł. Ustawiam grzecznie w kącie i uśmiecham się :)

Jak wiecie lubię łóżka, oglądać, ubierać, dekorować, aranżować. Widok ciekawego łóżka, z fajną pościelą, narzutą, stosem poduszek zawsze przyciąga moją uwagę.
A moja produkcja także zaczyna się zawężać do łóżkowych projektów. Stąd też ciągłe poszukiwania, penetracja internetu, magazynów wnętrzarskich w poszukiwaniu nowych pomysłów, inspiracji.

Obok całkiem starociowych, które już same w sobie są niewątpliwie piękne lubię też łóżka zupełnie nowoczesne, proste, ale wymagające (niestety) przestrzeni.
Lubię duże łoża, takie w których trudno się znaleźć ;-) Inna rzecz, że kupno pościeli czy narzuty na takie łoże też jest sporym wyzwaniem.
Dziś pokażę Wam łóżka które znalazłam w firmie BEDS

Te szczególnie przypadły mi do gustu,  niskie przysadziste (to na drugim zdjęciu ma bardzo fajnie wymyślone nogi, takie trochę ardecowskie), no i bardzo podoba mi się komoda.

 Ten pomysł na szafkę nocną podoba mi się, choć zdecydowanie bardziej w ciemnym drewnie.


 Zresztą jak przejrzałam stronę BEDS znalazłam coś jeszcze co zwróciło moją uwagę. Mianowicie meble dla dzieci, a zwłaszcza skrzynie, które mogą służyć jako szuflady, pojemniki na zabawki, w regale i poza nim. Świetny pomysł na okiełznanie dzieciowych skarbów (właśnie znów rozwiązuję problem zabawek i rzeczy moich dzieci). Niewątpliwie propozycja do rozważenia.

No i jeszcze jedna ważna rzecz, dość fajne ceny. Więcej łóżek i nie tylko TUTAJ

U mnie lato zaczyna się pierwszymi truskawkami, potem przychodzi w postaci przydrożnych chabazi, które wnoszą do domu jego posmak.
Potem wkrada się migotaniem światła, które usilnie przebija się przez brzozy rosnące pod domem i delikatnym szumem ich liści.
Cisza dookoła sprawia, że z lekka ogarnia mnie lenistwo i z przyjemnością zasiadam na kanapie by spojrzeć na swoje otoczenie.







Uściski przesyłam życząc Wam udanego tygodnia!!!!!

Wiecie, że uwielbiam styl marynistyczny.....
Kiedyś już wspominałam, że robię pokój Witka w tym klimacie. Niby sporo zrobiłam, ale zawsze jest coś nie tak. Długo zastanawiałam się jakie dobrać uchwyty do mebli.
Już nawet kupiłam mosiężne, ale.... wydały mi się trochę za poważne. Meble nie są jakieś nadzwyczajne... ot, jakieś całkiem proste, ale dość solidne produkcje Szynaka, które spodobały mi się dzięki płycinom w drzwiach, które mają tę zaletę, że można je wyjąć i założyć np. siatkę. Przymierzałam już tę siatkę, ale w pokoju chłopaka nie wygląda to zbyt dobrze, więc na razie płyciny zostają, a meble kiedyś pewnie pojadą do letniego domku i wtedy będę mogła zaszaleć ;-)))

Mam też nadzieję, że już niedługo uda mi się pokazać pokój Witeczka.

Szperając w sieci, co naturalnie uwielbiam robić :)))) znalazłam inspirację, która zachwyciła mnie to mało powiedziane, przyprawiła niemalże o zawrót głowy, palpitacje serca i oczopląs, no bo proste pomysły są najlepsze. I oczywiście natychmiast musiałam ją wdrożyć w życie.

Tym sposobem powstały takie oto gałeczki. Myślę, że będą fajnie wyglądać z białymi, trochę surowymi w klimacie, meblami. Jeszcze ich nie przymierzałam, bo tu trzeba będzie za wiertarę chwycić ;-) ale już oczami wyobraźni widzę, że to jest TO!





Ściskam w ten ponury dzionek :)))