Czerwiec przemknął z prędkością światła. Otarł się koszykami truskawek z czego trochę wpadło do zamrażarki, reszta zaległa w naszych paszczach. Obrodził czereśniami, pięknymi różami od Rosa Ćwik - nawiasem mówiąc jestem zachwycona różami pnącymi i planuję obsadzić nimi otoczenie mojego domostwa. 

Te, które mam pięknie przezimowały i wierzcie mało o nie dbam, a rosną i kwitną przecudownie. Mam jednak w planach  poświęcić im trochę więcej uwagi, aby cieszyć oczy pięknymi kwiatami.

Totalnie się omotałam florystycznie i ogrodowo.

Dla tych, którzy poszukują nietuzinkowych rozwiązań do swoich ogrodów projekty Ferdinanda będą idealne. Inspirujące, niebanalne, eleganckie ale jednocześnie bardzo luźne.Choć wiele z jego projektów są mi ideologicznie odległe, np. nie przepadam za ogrodami formalnymi, a już oczka wodne czy baseny są dla mnie nie do przyjęcia, to z przyjemnością przeglądam inspiracje i wyciągam jakiś mikroułamek, który oczami wyobraźni widzę w swoim ogrodzie. 

I tu się okazuje, że florystyka i projektowanie ogrodów mają sporo wspólnych płaszczyzn.

Jednym z zadań i to na zaliczenie jest zaprojektowanie klombu o wymiarach 3mx3m  roślinami, które będą kwitły i zdobiły go przez cały rok. Tym mocniej czuję się zmotywowana, bo od dłuższego czasu bardzo chciałam zaprojektować taki klomb u siebie. Jak widzicie profesjonalne podejście do tematu znalazło się wręcz na zawołanie. A sprawdzenie moich teoretycznych umięjętności w praktyce będzie najlepszą oceną moich predyspozycji florystyczno-ogrodniczych w ogóle :DDDD

I tu z pewnością przyda mi się cała moja dotychczasowa wiedza, którą zdobywam w tak zwanych wolnych chwilach. A także wszystkie wspaniałe pozycje książkowe, cała góra przegenialnego magazynu Gardener's World, wszystkie obserowane ogrodnicze konta instagramowe i blogi.

Fajnie też jest robić pewne rzeczy pod okiem fachowców. I piszę tu o prowadzących zajęcia z florystyki jak i o kursie projektowania ogrodów.

Tymczasem dziś kilka poczynionych przeze mnie prac florystycznych i zaczątek ogrodowej rabaty, która jest jednocześnie projektem zaliczeniowym i efektem kursu.

Ale o ogrodowych działaniach za jakiś czas. 

Od pewnego czasu poszukuję złotego środka, który mogłabym wykorzystać w moim ogrodzie,  starym, zaniedbanym, z nasadzeniami, z wadami, zaletami - ale przede wszystkim ogrodem 

Chciałabym tę naturalność wyeksponować i podkręcić. Chciałabym aby mój ogród był trochę dziki, ale nie był spętlonym chaszczem. Chcę tworzyć ogrodowe pokoje, ogrodowe nastroje. I chciałabym, aby mój ogród był piękny przez cały rok, aby zimą nie przygnębiał. Wiosną nie był zbitkiem suchych badyli i powywracanych doniczek.

A jednocześnie chciałabym tworzyć ten ogród sama. Jasne, że fajnie byłoby zatrudnić projektanta, który udzieliłby kilku rad, ale przyznam, że moja ciekawość poznania własnych możliwości
i kreatywności powstrzymuje mnie skutecznie przed złożeniem broni.

Dlatego taka pozycja książkowa jak "Tworzę ogród naturalny" jest dla mnie strzałem w dziesiątkę
i podpowiedzią co mam dalej robić.

Książka podzielona jest na trzy części, pierwsza to opisy roślin - bylin i traw ozdobnych. Tu też istotna informacja dla osób tworzących swoje ogrody. Byliny jako trzon i podstawa ogrodu - wieloletnie sprawdzają się idealnie nie wymuszając corocznych wysiewów. Oczywiście jeśli chcemy możemy siać do woli rośliny jednoroczne np. uzupełniając przestrzenie pomiędzy bylinami. Można dzięki takiemu zabiegowi tworzyć co roku inny styl ogrodu.

Trawy ozdobne wzbudziły moje zainteresowanie dopiero gdy zobaczyłam ich piękno zimą. Oszronione, tworzą niezwykle zimowe pejzaże. Wprawdzie mam kilka miskantów i rozplenic, ale gdy przyjrzałam się uważnie co można zrobić w ogrodzie sadząc trawy uznałam, że u mnie sprawdza się idealnie.

Cześć druga to zastosowanie roślin - i tu macie przykłady jakie rośliny sadzić na miejsca bardzo słoneczne, do żynej gleby, co sadzić aby było spokojnie, radośnie, srebrzyście czy jesiennie.

Część trzecia to plany nasadzeń i zestawienia roślin, co z czym można łączyć. Dla takich świeżaków jak ja doskonała wiedza, w dodatku zawarta w jednej książce zamiast 10 czy 20 różnych stron internetowych. To prawdziwy skarb, który można też poczytać siedząc w ogrodzie, robiąc notatki wkładając pomiędzy kartki.

Piet Oudolf i jego projekty ogrodów to moje stosunkowo niedawne odkrycie. Zupełnie przypadkowe
i jakże zaskakujące. I jest dokładnie tym czego szukałam. Tak więc gdy tylko dotarła do mnie wiedza
o mającej pojawić się książce, radość była nie do opisania.

Tym bardziej w tym trudnym czasie ogród staje się azylem i odskocznią od rzeczywistości.

Potrzebowałam kopa w stronę ogrodu. W tym roku jeszcze nic nie wysiałam. Ale jeszcze jest trochę czasu. Rok temu parapety, stojaki, a nawet suszarka do ciuchów, która genialnie posłużyła jako stojak na multidoniczki, zawalone były wschodzącymi roślinkami. Niestety nie wszystkie udało mi się wsadzić o właściwej porze do ogrodu. Jesienią pospiesznie sadziłam gdzie się dało, byle nie zimowały w doniczkach. Lada moment okaże się co przezimowało.

Wreszcie zrobiło się ładnie, wszyscy na to czekaliśmy. Prace ogrodowe ruszyły z kopyta, choć gdy widzę ile mam jeszcze do zrobienia, ogarnia mnie lekkie przerażenie. Weekend poświęciłam na nowe zasiewy oraz zorganizowanie życia w foliaku. Zabrałam się również za warzywnik, który stał się celem kocich ataków, w sensie wykorzystywania go jako kuwety. 

Najprzyjemniejszy widok tej wiosny

Drugą rzeczą było usunięcie agrotkaniny. Dwa lata temu położyłam ją w miejscu, w którym chciałam założyć warzywnik, aby poskromić szalejące chwasty. W podniesionych grządkach rzecz jasna wycięłam agrotkaninę, aby drogocenne skarby matki ziemi mogły zagościć na grządce, choć otrzymały barierę w postaci kartonów, drobnych gałęzi, liści pokrzyw i dobrej ziemi.

Tak naprędce zrobione antykotowe zasieki, myślę nad czymś bardziej wyględnym i funkcjoalnym

Agro została tylko w części ścieżek pomiędzy rabatami, ale przyznam, że i to nie był zbyt dobry pomył. Agrotkanina jest plecionką, jest więc przepuszczalna. Trawy i perz z radością utrworzyły na niej swoje siedliska. Fakt, łatwiej usuwa się kłącza traw i perzu, ale..... odkryłam jeszcze jedną rzecz, mianowicie siedliska ślimaków, zarówno skorupkowych (generalnie siejacych mniejsze spustoszenie w ogrodzie) jak i obrzydliwych śliników luzytańskich i pomrowów - czyli tych bezdomnych. 

Uwielbiam ten zapach po otwarciu foliaka

Moje patenty na mocowanie etykiet

Malutkie klamerki kupione w ogrodniczym

Ubiegłoroczna walka z nimi, przegrana zresztą uświadomiła mi, że muszę ogarnąć warunki jakie im tworzę do radosnego rozmnażania się.

I tak:

strona północna działki - zgadza się

zarośla i chaszcze - zgadza się

głębokie trawy - zgadza się

pozostawione gałęzie i odpady z drzew - zgadza się

Nie wiem na ile moje działania okażą się skuteczne, ale samo podniesienie agrotkaininy, cegieł odkryło małe pomrowiki i niemowlaczki śliników. Mam nadzieję że ptaki zajęły się tym towarzystwem, a ile jeszcze ich wyjdzie z ziemi..... wolę nie myśleć.

Patent na ogrzanie foliaka, gdyby te minusy jednak nastały nocami

Na ścieżki tymczasem wysypałam drewniane zrębki (akurat miałam je na podorędziu). Jak się nie sprawdzą będę myśleć dalej. 

Tak więc weekend bardzo pracowity, nasiane, przepikowane, nieco ogarnięte. 

Relacje pomiędzy moimi zwierzakami są trudne, koty nienawidzą się nawzajem, suka goni oba koty bez różnicy, choć broni kotki (to ta na zdjęciu) przed kocurem. Porady, jak to ogarnąć mile widziane (oprócz tej, że mam się wyprowadzić)

Piękna pogoda ciągnie człeka na zewnątrz, kawa, herbata, jakieś ciacho, na wieczorne wino jeszcze za zimno. Stąd szybki pomysł na szybkie ciasto: kisielowiec. Skąd przekonanie, że to ciasto z dzieciństwa - nie wiem. Przepis gdzieś pałętał się po domu, a ja miałam ogromną ochotę na coś lekkiego i prostego (nawet nie macie pojęcia jak zasmakowało mojej suce ha ha ha,).

Przepis w sam raz dla mnie (znów gromkie ha ha ha).

3 jajka

50 g cukru

45 g mąki

łyżeczka proszku do pieczenia

kisiel

Jajka ubić z cukrem, dodawać mąkę i proszek do pieczenia, pokręcić chwilę i dodać ulubiony kisiel.

Piec 30 min w temp. 180 stopni. Bez termoobiegu.

No i ciacho gotowe

Obczaję jeszcze jakieś dodatki, kremy, owoce, galaretki. Fajna baza ten kisielowiec

W tym roku postawiłam na kolor różowy w ogrodzie oraz wszystkie jego odcienie. Aż sama sie sobie dziwię, że udało mi się tę konwencję zachować (dalie, które kupiłam w 4 różnych kolorach wszamaly śłimaki






A tu wdok z drugiej strony warzywnika, w tym sezonie to lekka porażka, ślimaki zjadły wszystko co było w ich zasięgu. Zostały tylko pomidory i rukola, oraz jakieś samosiejki.

Nie tylko wschodzącej ale i upadającej, bo jak patrzę na zapisane inspiracje z insta, odnoszę wrażenie, że koniec lub przedkoniec moich ogrodowych marzeń jest odległy jak Wenus. Zima, choć bezśnieżna jak wiadomo nie sprzyja pracom ogrodowym. Nawet patrzenie na otoczenie zewnętrzne nie jest zbyt przyjemne.
Wyszły już przebiśniegi, niektóre zielone nie straciły swojej barwy, zimozielone nieco przygasły, reszta nurza się w brązowej brei zeszłorocznych liści, połamanych gałęzi, uschniętych traw i czegoś nieokreślonego.

Czekam na czas kiedy zacznę wskrzeszać ogród. Ptaszyska swoimi porannymi trelami oznajmiają, że to już niedługo nastąpi.
Jakimż genialnym wynalazkiem jest instagram, gdy to człek jeszcze nieodgarnąwszy snu z oczu może rozkoszować się piękną scenerią ogrodów czy to w aranżu letnim, zimowym, wiosennym  czy też jesiennym, wzdychając do swoich badyli.

Pokażę Wam kilka inspiracji, które trochę wpędzają mnie w kompleksy, bo jednak ogród to duże wyzwaie. Nie dość, że trzeba zaplanować z głową sadząc czy siejąc w odpowiednim miejscu to jeszcze trzeba wziąć pod uwagę potrzeby roślin, czas kwitnienia, wielkość jaką osiągną, żeby nie wtopić np. siejąc wysokie rośliny z przodu rabaty.

Odglądając  ogród i dom Marianne dochodzę do wniosku, że nigdy przenigdy nie osiągnę jej perfekcjoniznu. Starannie wypielęgnowany ogród, ścieżki, nie mówiąc już o jej pomysłach DIY jest jeszcze mocno poza moim zasięgiem. Pominę fakt, że jej piękny dom zachwyci każdego, że płynąca obok rzeka, rzeczka, strumień nadaje niezwykłego klimatu. Że ten cudny domek ogrodowy, altana czy jak to zwać zachwyca zarówno z zewnątrz jak i wewnątrz, normalnie można by tam zamieszkać.

ławka zrobiona z dwóch krzeseł, genialny pomysł

Kolejny ogród, który całkiem niedawno odkryłam, to ogród Pauliny. Zdobył moje serce czarnymi pergolami. Podobne kupiłam ubiegłego lata i ta czerń naprawdę świetnie komponuje się z zielenią (myślałam o pomalowaniu na inny kolor i tu przeleciała mi przez głowę cała paleta barw, ale jednak obawiam się, że architektura ogrodowa nie powinna dominować kolorem nad roślinami. Ostatecznie kwiaty powinny być na pierwszym planie)

Podoba mi się dbałość o szczegóły i totalne udomowienie ogrodu. Te wszystkie skrzyneczki, koszyczki, światełka, świeczuszki..... (ach jak kocham zdrobnienia) dają naprawdę fajny efekt.




Karolinalansmansgarden to piękne projekty ogrodów pełne kolorów i przecudnej gry barw roślin, i kwiatów. Zachwycają mnie kompozycje kwiatów posadzonych w donicach (w tym przypadku trzeba mocno pilnować podlewania) Ale niewątpliwą zaletą roślin w pojemnikach jest to, że można je dowolnie komponować oraz eksponować np. w koszach, glinianych misach, donicach, ocynkach.



Suburban existence rozwaliło mój wewnętrzny ekosystem. Jak się okazuje w mieście też się da. Fanstastyczne plony, ale też sporo pomysłów np. wykorzystanie  cegieł na obrzeża rabat.


I tu moja koncepcja wykorzystania beczek całkiem się sprawdza



Pozostając w klimacie przedmieść Suburban Cottage Garden dostarcza nie tylko inspiracji, ale i humoru. Obserwując kury i koty odnoszę wrażenie, że całkiem im fajnie się gania po ogrodzie. Dodatkowym atutem są czerwone (?) malowane fotele ogrodowe, które w bardzo znaczny sposób przyczyniły się do popełnienia mojej czerwonej ławki. Prawdę mówiąc przez chwilę miałam też pomysł na kury..... ale jakoś nie widzę symbiozy pomiędzy moją szaloną suką, a wszystkim co się rusza. Daruję więc kurom, wystarczy, że wariatka prawie wskakuje na drzewa widząc ptaki.



Small Magical Garden Spaces to znów mix pomysłów na aranże ogrodowe. Z przyjemnością oglądam stare mury, schody, zakątki ocienione zjawiskową glicynią, altany, pergole, wigwamy dla pnączy, chodniki z kostki ułożonej w wykwintne wzory. Takie przyjemne dla oka obrazki, które może gdzieś kiedyś sprawią, że coś zakiełkuje (raczej mam na myśli głowę ;-)




Rodzime konto instagramowe, które od początku jest dla mnie megainspiracją to Ogród Kasi Bellingham, kopalnia wiedzy, praktycznych porad i klimatycznych zdjęć.



I konto Marty z wiedzy której czerpię absolutną energię do działań ogrodowych, kompletnie nie zapamiętując skomplikowanych nazw kwiatów i warzyw.



Tymczasem groszki już wysiane i za radą Marty za chwilę wylądują na zewnątrz, bo rzeczywiście rok temu je przegrzałam, dlatego słabo kwitły. Werbeny, kwitnące kapustki, floksy również gnieżdżą swoje nasionka w ziemi. Koleusy moje ukochane, bladziutkie jeszcze, ale mocno rozwijają swój system korzeniowo-liściowy - w tym sezosnie chciałabym ich mieć całe mnóstwo. Pelargonie słabo przetrwały zimę (za mało światła, za dużo wody) ale coś tam postaram sie odratować.
Czas na pomidorki koktajlowe i trochę warzyw. Ponoć teraz do 28 lutego jest najlepszy czas na wysiewy.

Do miłego :)

Na początku lata kupiłam na olx drewnianą ławeczkę. Zachwyciła mnie jej prostota i piękno, oczami wyobraźni postawiłam ją pod jabłonią, zaczęłam snuć wizje pięknych aranży fotograficznych, letnich wieczorów spędzonych w otoczeniu kolorowych świateł, lampionów, tekstyliów. Dobrego jedzenia, picia i miłych pogaduszek.

Zaczęłam się zastanawiać jaki kolor nadać ławce....

I tu muszę się przyznać, że totalnie złupiałam. Jak nie ja. Oczywiście bardzo pragnę kolorów w ogrodzie, ale.... uświadomiłam sobie, że ogród to miejsce na kolory natury, kwiaty, owoce, liście, trawę.... że wprowadzanie nazbyt kolorowej architektury ogrodowej może wyglądać kiczowato.

Lubię kicz, ale tworzyć kicz też trzeba umieć. Nie jestem pewna czy to potrafię i czy na przykład postawienie krasnala w ogrodzie to byłby przejaw kiczu czy też mojego luzackiego podejścia do dekorowania.
Na instastory i fb zadałam pytanie o kolor ławki: zielony, granatowy, żółty czy fuksja......
Zdecydowanie wygrała fuksja, na drugim miejscu granatowy..

Zachwyciła mnie koncepcja fuksji bo to jeden z moich ulubionych kolorów zwłaszcza w połączeniu z turkusem. Jednak próbując stworzyć spójną całość z dość chaotycznym jeszcze ogrodem zaczęły nachodzić mnie wątpliwości.

Ostatecznie wybór padł na czerwony. Dlaczego? Uwielbiam czerwone pelargonie. W ogóle uwielbiam czerwone kwiaty w ogrodzie. Świetnie harmonizują z zielenią. Zainspirowała mnie czerwień pelargonii. Poza tym wyobraziłam sobie tę ławeczkę zimą gdy spadnie śnieg.

Myślę jeszcze, aby stworzyć taki zakątek czerwieni, z przewaga czerwonych kwiatów i dodatków.
Na razie jest tak (ławka po jednym malowaniu, także ten tego jakby się ktoś czegoś dopatrzył. Jako podkład dałam róż i też wyglądała fajnie)

 







Czerwień jednak dodaje ekspresji, tym bardziej w takim zalewie zieleni.



A tak wyglądała przed malowaniem. Miała swój urok, ale... 


Myślę, że na razie ok. Za jakiś czas pokażę Wam mój wytwór ogrodowej, nazwijmy to, architektury.

Tymczasem jutro nowy rok.... szkolny, trochę mi się utnie. Z chęcią przyjęłabym jeszcze jeden miesiąc wakacji.

Uściski i do miłego :)