Mam ostatnio może nie dylemat, ale taką refleksję nad wszechogarniającym istnieniem AI. Co w nim dobrego? Co złego? Jak może pomóc małym markom rękodzielniczym jak moja? Czy to to w ogóle ma sens?

Przeprowadziłam ostatnio krótką ankietę na stories, na Instagramie. Zapytałam moich obserwatorów czy korzystają z AI, czy jest im pomocne w pracy, a może w ogóle to nie ich bajka, a może korzystają, ale.... to takie sobie.

Odpowiedzi procentowo wyglądały tak: 

Tak, to jest przydatne narzędzie 33%

Nie, to nie moja bajka 20%

Zdarza się, ale szału nie ma 47%

Jak widać zdecydowana większość opowiedziała się na tak lub niekoniecznie. W wiadomościach dotarły do mnie informacje, że i owszem ale to trochę nieetyczne, bo ludzie to jednak wolą produkty na "ludziu" i że w sumie to nie wiadomo czy się zdecydować czy nie.

Trochę rozumiem ten dylemat, bo czasem na socialach wpadają mi przed oczy zdjęcia chyba z chińskich platform sprzedażowych pokazujące różne produkty z modelami wygenerowanymi przez AI. I przyznaję, przeglądam to tak szybko i tak bez zagłębiania się w temat, że chyba nie za bardzo jestem w stanie odróżnić prawdziwe zdjęcie od wygenerowanego przez sztuczną inteligencję. Nie rażą mnie, ale i nie zachwycają no chyba, że produkt jest jakiś intrygujący (np. patchwork - widziałam takie wygenerowanie prze AI i po prostu coś takiego nie istnieje)

Ostatnio też na jakiejś grupie rękodzielniczej czytałam mało owocną dyskusję dotyczącą jakichś szydełkowych, dziecięcych ciuszków, zaprezentowanych na dziecięcych modelach, którym brakowało rączek. Z jednej strony oburzenie, no bo jak to tak... a z drugiej wyrazy aprobaty, bo fajnie czasem obejrzeć jakieś dzieło na człowieku. A jak nie ma takiego konkretnego człowieka, to jak? No chyba jednak wolę na dzieciu z AI niż np. na manekinie. Można jeszcze oczywiście na fajnie zaaranżowanym wieszaku, pośród roślin czy innych dekoracji. Jest mnóstwo możliwości

Ale oglądam też wizualizacje wnętrz mieszkalnych zaprojektowanych przez EjAja i powiem, że to całkiem wygląda, daje do myślenia, inspiruje i podpowiada różne rozwiązania.

Zatem czy AI jest dobre czy też niekoniecznie?

W mojej osobistej opinii jest dobre. Po raz pierwszy z chatem GPT zetknęłam się w 2023 roku i wygenerowałam jakiś tekst na bloga. Już nawet nie pamiętam czy go użyłam i choć wydał mi się nazbyt kwiecisty to jednak był dla mnie informacją jak można podejść do tworzenia treści na strony sklepów czy social mediów korzystając ze wskazówek AI, który zresztą cały czas się rozwija.

Jestem z tego pokolenia, dla których telefon na kablu to było nie lada osiągnięcie cywilizacyjne, ale też nie łykam bezrefleksyjnie tego co niesie rozwój ludzkości. Jednak nie ukrywam, że łatwiej się żyje w dobie telefonów komórkowych, terminali, szybkiego przepływu informacji, zakupów on-line, video czatów z ludźmi po drugiej strony kuli ziemskiej czy informacji wygenerowanych przez AI w wyszukiwarce gdy potrzebne jest rozwiązanie jakiegoś problemu.

Korzystam ze sztucznej inteligencji w opisach moich produktów, a ostatnio także w generowaniu zdjęć do sklepu internetowego, szczególnie do tworzenia obrazów modeli ubranych w moje rzeczy. Do kampanii reklamowych oraz do tłumaczeń tam gdzie nie znajduję własnej siły twórczej.

Uważam, że transparentność w małych markach to podstawa, dlatego też zamieściłam w moim sklepie i socialach informację o tym, że korzystam z generowanych przez AI obrazów jako formy poglądowej, pokazującej fason i proporcje, a szczegóły i detale prezentowane są na zdjęciach równolegle. Tak, żeby klient mógł obejrzeć produkt z wielu stron (od lewej także).

Myślę, że dla takiej małej marki jak moja korzystanie z generowanych przez AI obrazów to ogromna oszczędność budżetu, który mogę zainwestować w lepsze materiały i etyczną produkcję.  A także oszczędność czasu, bo jako jednoosobowa firma jestem sterem, żeglarzem i okrętem. Jeśli więc mogę delegować zadania do AI asystenta czy wesprzeć się innymi działaniami, to mogę mieć więcej czasu dla siebie, rodziny, zadbać o swoje zdrowie czy najzwyczajniej wyciągnąć nogi na kanapie i obejrzeć serial na Netflixie.

Poniżej zdjęcie wygenerowane przez AI, tak trochę dla śmiechu, bo ta noga znalazła się nie do końca w dobrym miejscu. Ale właśnie to zdjęcie zainspirowało mnie do podjęcia tematu na Instagramie, a teraz tu na blogu.

zdjęcie wygenerowane przez AI z modelką w uszytej przeze mnie kurtce

Naszła mnie ostatnio koncepcja stworzenia kolekcji inspirowanej ogrodem. Nadchodząca wiosna budzi na razie w głowie pomysły i na sam ogród, i na ubrania które będą inspirowane ogrodem. Jego barwnością, życiem, finezją kształtów.

Motywy flory i fauny są mi bardzo bliskie, a technika aplikacji mocno ćwiczy moją cierpliwość. Ale jak w każdej sztuce i procesie tworzenia, gdy efekt końcowy wyłania się powoli, i jest rozłożony w czasie. Finał cieszy najbardziej.

Do tworzenia moich dzieł wykorzystuję len, to wyjątkowa tkanina, którą pokochałam wiele lat temu. Dziś gdy jest dostępna w rozmaitych gramaturach, kolorach i wykończeniach szycie staje się wyzwaniem jedynie w warstwie projektowania. 

Premierowo świat ujrzały dwie kurtki Kwiatowy Szept i Kwitnąca Noc. W trakcie szycia są kolejne. Niestety nie udało mi się wykończyć moich zaplanowanych dzieł z powodu problemów ze zdrowiem. Jednak idzie ku lepszemu i w najbliższym czasie w moich socialach będziecie mogli podziwiać kolejne modele kurtek. Kurtki już są dostępne w sklepie [podlinkowałam nazwy kurtek].

A oto kurtka Kwiatowy Szept.

Kwitnąca Noc

Zapraszam i do miłego 🥀🌸🌷

 Lubię takie projekty. Wygrzebane z szafy albo secondhandu, mogące jeszcze przynieść dużo radości, wyjątkowości, poczucia, że takie coś to mam tylko ja.

Jestem z pokolenia, któremu przerabiano, naprawiano, doszywano, cerowano, łatano i szyto. Wiele mam, babć, cioć albo umiały szyć, albo dziergać, albo cerować. Nie będę ukrywać, że były to czasy gdy chciało się mieć nowe ciuchy, jeansy z pewexu, albo jakieś modne typu Odra czy później Pyramidy. A nie szyte na domowej maszynie ciuchy.

Nie sądziłam, że "moda" mojego dzieciństwa zatoczy koło i zaczniemy nosić połatane, patchworkowe i dziergane samoróby. Że to wszystko co dla nas było takie sobie lub ble, dziś dla wielu stanie się hitem.

No i nie ukrywam, że to świetny trend.

Dzisiaj pokażę Wam jak zwykła bluza dresowa zmieniła swój wygląd. Aplikacje wykonałam z tkanin bawełnianych i naszyłam gęstym zygzakiem.

Jak się podoba? 

Bluza jest dostępna w moim sklepie [link tutaj] i pamiętajcie, że to jedyny egzemplarz :-) 

W ostatnim czasie cała moja energia twórcza skupia się na rzeczach, których główną cechą jest bliskość, poczucie bezpieczeństwa, zrozumienie, dotyk, akceptacja i czułość.

Czułość dla siebie samej. To stało się ważne gdy zaczęłam się bardziej skupiać na sobie. Poczułam, że warto tę energię i emocje przełożyć na coś co nie będzie tylko dla mnie.

Tak się zaczęły projekty "niewnętrzarskie". Nie powiem, że straciłam miłość do wnętrz, ale poczułam, że ten obszar jest dla mnie zbyt duży, a ja potrzebuję stworzyć coś co jest po prostu bliżej mnie.

Co może być bardziej bliżej niż ubranie? Ha ha, dwa, trzy albo więcej ubrań. Dzisiaj na wirtualnym wybiegu dwie lniane, czarne kurtki z aplikacjami. Obie pikowane, ocieplane, wiązane na troki no i przede wszystkim unikatowe.

Uwielbiam tworzyć pojedyncze egzemplarze, które prawie jak dzieła sztuki noszone są z dumą, poczuciem wyjątkowości, nietuzinkowej estetyki i przede wszystkim starannego, rękodzielniczego-artystycznego wykonania. Głównym materiałem jest len, który doskonale konweniuje z lekką włókniną, która ociepla kurtki i bawełnianą podszewką, która czasem jest tkaniną z odzysku.

Pierwsza to projekt z jamnikiem, wykonana z czarnego i grafitowego lnu, który pozostał po wcześniejszych projektach wnętrzarskich, kratka we wnętrzu kurtki to tkanina pozostała po spodzie pewnego wielkiego patchworku na zamówienie. A lamówka to tkanina z zapasów tkaninowych także patchworkowych.

Kurtka oprócz elementów patchworku ozdobiona jest aplikacjami wykonanymi także z lnu. Bardzo lubię łączyć len z lnem, bo daje fantastyczny efekt po praniu.

Wkrótce pojawią się nowości, wszak czas zacząć myśleć o wiośnie. Kurtki mogą być wykonane na zamówienienie.

Mam w swojej szafie takie ciuchy-kochasie, które noszę tak długo, aż im się coś nie przydarzy. Dziura, przetarcie, rozdarcie. Szczególnie lubię te ciuszki, które sama zaprojektowałam i oczywiście uszyłam.

Kilka lat temu uszyłam lnianą katanę-koszulę-kurtkę. Taką co to wiecie, zimą na t-shirt, latem na sukienkę lub tunikę. Do spodni, spódnic, sukienek. Miałam wprowadzić do sprzedaży, ale pandemia, potem len nie taki, potem odkładanie na potem. Ale powstało kilka prototypów. Jedną nosi moja psiapsióła, dwie mam na swoje noszenie. No i tak nosiłam te koszule, że w obu przetarł mi się jeden rękaw (w jednej prawy, w drugiej chyba lewy). Nie wiem jaka jest geneza  tych przetarć, ale fakt są dziury.

Leżały te koszule z rok, albo i dłużej, i już miałam odzyskać len z nich - a jest taki fajny, sprany, charakterny. Gdy uświadomiłam sobie, że szkoda ich. Projekt, konstrukcja, formy, pracochłonne szycie, dobra jeszcze tkanina. Jak to tak w dobie odzyskiwania różnych materii tak po prostu je zniszczyć. O nie!

Postanowiłam je uratować. Jedną z nich dzisiaj Wam pokażę.

W tym projekcie odeszłam od wielokolorowej koncepcji na rzecz dopasowanych kolorystycznie aplikacji tulipanów. Len w kolorze naturalnym to idealna baza do tworzenia rozmaitych wzorów. Postawiłam na prostą i delikatną formę kwiatową. 

Naszywane aplikacje doskonale odmieniają ubranie, tworząc nową jakość i nowy wygląd. Nadają indywidualnego charakteru i wyjątkowości nawet najbardziej banalnym ciuszkom.

Wybór padł na lny brązowy, czarny, brązowo-czarny i taki melanżowy beż. 

Dzięki temu zabiegowi koszula nabrała nowego look'u, jest niebanalna, z charakterem i posłuży jeszcze jakiś czas.

Co myślicie o takich metamorfozach?

Hej wszystkim. Poświąteczny weekend przeznaczam na noworoczne plany. Uwielbiam klimat świąt Bożego Narodzenia, ale nie jestem w stanie tkwić w nim dłużej niż do 26 grudnia. Wystarczy, ze od połowy listopada jego mroki rozświetlają bożonarodzeniowe dźwięki, dekoracje i przygotowania.

W rękodzielniczym fachu musimy żyć z conajmniej półrocznym wyprzedzeniem, tak więc śmiało mogę  oddać się projektom wiosenno-letnim. A będzie tego sporo. Od jakiegoś czasu kręcę się wokół pewnych projektów, ale brakło mi charyzmy, konsekwencji, planu i sama nie wiem czego jeszcze.

Wydaje mi się, że wiem gdzie leży przyczyna, ale... pozwólcie, że nie będę otwierać wszystkich kart.

Drogą do lata będzie LEN. A dzisiaj pokażę Wam lnianą sukienkę z patchworkową gwiazdą. Jest idealna, aby pomarzyć o lecie (zwłaszcza dzisiaj, gdy w całej Polsce szklanka na drogach, wszystko co się da jest oblepione lodowym lukrem, a ja sama zastanawiam się czy wyjść z domu, wszak wczoraj na drogach wielu kręciło bączki, a i mnie było blisko).

Sukienka jest w takim lekko country stylu, mój ulubiony krój to odcięcie od linii bioder. Bez rękawów, z luźnym, zwiewnym dołem i koniecznie kieszeniami. Przód to kolorowy patchwork, wykonany oczywiście ze 100% lnu. A cała sukienka jest w kolorze naturalnego lnu.

Wymiary tego modelu (wielkość sukienki mierzonej na płasko):