wrzesień po chłodnym i deszczowym sierpniu można powiedzieć rozpieszcza, prawie jego połowa, a wieczór w plenerze staje się przyjemnością.
Chłonę, mocno chłonę tę niesamowitą aurę końca lata, no bo w końcu mamy jeszcze kalendarzowe lato.
Za mną znów pracowity weekend i znów owocny co mnie cieszy :)
Lubię pracować z lnem :) i z moją ukochaną koteczką, która towarzyszy mi mocno przy pracy. Kochane maleństwo galopem przemierzające ogród, tuptające na dachu patio i rano mocno przytulone... no bez kota żyć się nie da ;-) a jeśli tak to pytanie po co?






 

pomimo pogody. Udało mi się zrobić to co zaplanowałam, a nawet więcej. Zaczęłam od sypialni, która generalnie miała mieć zupełnie inny charakter. Jednak....
Zaczęło się od wizyty w casto, zawsze gdy jestem w marketach budowlanych krążę w dziale farb i z ciekawością oglądam to co jest na półkach, tym razem wpadła mi w oczy akrylowa (w zasadzie innych nie używam) w kolorach mięty i avocado (przy czym mięta to jest mięta, a nie jakiś rozbielony turkusik, a avocado....... dokładnie to co chciałam (dodam, że avocado to beckers, więc na wzorniku kolor identyczny  z tym co w puszce). No i przepadłam.
Łóżko planowałam zupełnie inne, ale jak oczami wyobraźni zobaczyłam je w tym cudownie 'wsiowym' kolorze, zapragnęłam sypialni sielskiej, rustykalnej, prostej, letniej i w ogóle.

Tym bardziej, że wszystko co wpada mi w ręce to właśnie jakieś rustykalne, wsiowe, dworkowe, sielskie, vintage i dom choć zdecydowane podmiejski niż wiejski taki niezwykle klimatyczny się robi, ciepły, domowy, konfiturowy....
No właśnie tak się zaczęło, ściany na biało (z grubym ziarnem tynku, co uwielbiam, faseta/fasetka między ścianą i sufitem, co też uwielbiam) za oknem kap, kap, kap z czereśni (co też czasem uwielbiam, ale niekoniecznie) i to łóżko (łoże nasze małżeńskie z naszej kamienicznej sypialni). Łoże jak łoże, duże sosnowe (a sosny za żółknięcie nie lubię). Myślę, wywalić szkoda, wymyśliłam przerobię na takie z baldachimem całkiem modern. No i masz.... ta farba avocado wszystko mi zmieniła.
Zaś mięta wylądowała na ramce obrazka i paru innych detalach.

No i się całkiem wsiowo zrobiło. Stara drabinka w mięcie i stołeczek. A te moje patchworki.... się normalnie zadomowiły, jakby tam były od zawsze.

Wiosna kolorem szaleje, nie mogłam sobie odmówić kilku miłych dla oka fotek, tym bardziej, że walczę z piękną, acz trudną rośliną, rdestowcem sachalińskim. Niezwykle ozdobny i ciekawy (coś jak bambus z dużymi liśćmi - wyguglajcie sobie, bo nie mam fotek), uwielbiany przez pszczelarzy za miododajność kwiatów, zaś w ogrodach straszny pasożyt gdy rośnie bez kontroli (nosi jeszcze miano rośliny ruderalnej). Podobał mi się zawsze bo chaszcze tworzy niesamowite, ale jak zobaczyłam ile tego się rozpleniło i jak ciężko się tego pozbyć, od rana  łopatą walczyłam z gadem (na razie spróbuję usunąć mechanicznie i nie wykluczam herbicydów, choć zdecydowanie przeciwna jestem).
Tak więc jak ktoś zaproponuje do waszego ogrodu takie cudo, lepiej powiedzieć NIE niż NIE WIEM.... chociaż podobno można to hodować zabezpieczając kłącza przed nieplanowanym rozrostem.

No ale wracając do kolorów tego cudnego weekendu....

Było cudnie, kolorowo i pracowicie....czyli tyle ile trzeba!!

Ściskam :))

Za oknem śnieg, biało, zimno. Dziś mam cichy, niedzielny poranek. Ogień wesoło tańczy w kominku, przeglądam stare książki, papiery i odnajduję książeczkę mojej Prababki podpisaną jeszcze panieńskim nazwiskiem Żukowska....
A w niej notatki, zapiski część już zatarta. Jest data ślubu mojej Babci, a Jej córki z moim Dziadkiem... Ostatnio nawet znalazłam ich akt ślubu.
Uwielbiam zakopywać się w starociach. Czytać stare listy, odnajdywać klimat dawnych czasów. Poznawać historię ludzi, którzy już dawno odeszli. Dotykać przedmiotów i rzeczy, które kiedyś były  ich własnością.



Pozdrawiam Was serdecznie i życzę udanej, zimowej niedzieli :)

Uffff..... chyba upały trochę zelżały. Zaszyłam się więc w zieleń, by trochę odetchnąć, choć odpoczywam aktywnie. Efekty też wkrótce pokażę. Na razie jednak przede wszystkim chłonę zieleń, ciszę, słońce, deszcz....
Planuję, projektuję, szkicuję.....
Natura jak zwykle zachwyca, zaskakuje, inspiruje...

Nie ukrywam, że lubię to połączenie kolorów. Lekkie, letnie, proste... tak w ogóle... uniwersalne. Pojawiło się ostatnio przypadkiem. Zaczęło się od materaca, który ma być na łóżko. Łóżko lada moment przywiozę, ale skoro nie ma łóżka z prawdziwego zdarzenia, wymodziłam łóżko z palet. Gdybym nie miała w domu łóżek zrobiłabym z palet (a przynajmniej sobie). O pożytku z palet pisać nie muszę, są po prostu do wszystkiego (widziałam piękny stół z podstawą z palet i muszę przyznać, że zachwycający). Mobilny stolik z palet pokazywałam latem ubiegłego roku i już przewidywałam, że będzie też do pracowni.

No dobrze, ale najprościej. Palety, materac w ubranku (z niebieskim). Biała, całkiem romantyczna pościel, jakby z innej epoki, ale.... uwielbiam takie kontrasty. Jeansowy bieżnik na stolik z palet i kilka niebieskości, które po prostu lubię.

Ale najbardziej lubię takie rozgrzebane wyra. Takie, że jak się na nie patrzy, to czuje się ciepło rozgrzanej pościeli, nutkę snu (snów).... jeśli obok tego znajdzie się poranna kawa, chwila taka zupełnie dla siebie, powolne przebudzenie, otwieranie oczu, przeciąganie się... jej.... tak najbardziej w świecie lubię zaczynać dzień. Nie cierpię wstawania w pośpiechu, pod presją czasu (nie no.... czasem się zdarza). Ale lubię dobrze zacząć dzień.
Myślę, że tu wstawałoby mi się dobrze (pod warunkiem, że przejeżdżające pociągi nie burzyłyby mojego snu, a spać muszę w absolutnej ciszy, bo sen mam czujny jak kot ;-)
No ale załóżmy, że moje poranne wygrzebanie się wyglądałoby tak.... ;-)

Całkiem przyjemnie.....

No dobra... w tych kobaltach, nagle, nie wiadomo skąd.... znajdzie się kawa

Metalowe skrzynie przybiorą mobilny kształt, czyli dostaną kółka (chyba, bo dziś akurat pomyślałam, że mini-regalik z nich będzie świetnym uzupełnieniem europalet). No i.... chyba tak.

Ja co prawda z tych co lubią wstawać, ale... nie wiem czy jednak nie poleniłabym się przez dłuższą chwilę..... tym bardziej, że wnętrze jeszcze takie nowe.....
Taka chwila na rozejrzenie się wokół... kilkanaście sekund poznawania życia na nowo....

Ściskam Was tymczasem....