Takie jest założenie moich projektów. Dziś mała zajawka tego co na tapecie. Próbowałam zrobić więcej zdjęć ale w tym upale można jedynie z mrożoną kawą lub herbatą zamoczyć nogi  w zimnym basenie i zapomnieć o wszystkim.

Dziękuję za słowa dodające zdrowia i energii. Mam nadzieje, że po tych upałach będzie lepiej. Na razie rozpuszczam się.


Na moim podwórku pojawił się kolejny rupieć. Odczeka swoje i po renowacji  będzie fantastycznym rekwizytem do prezentacji moich nowych pomysłów.






Kwiatowe, kolorowe mają się świetnie w tym upale. Nie ukrywam jednak, że szycie patchworków w taką pogodę to masakra.



Zmykam się ochłodzić, z tego gorąca komp mi zaczyna wariować.

Ściskam i do miłego!!!

Pracowicie dziś spędziłam dzień. Meble zwiezione, odświeżone, ustawione.... tworzą świetny klimat :)) Do tego wszystkiego wygrzebałam w przepastnym hangarze mojego taty, stary wentylator. Działający!!!! No po prostu cudo.
Dziś więc trochę fotek. Udało mi się też zebrać trochę patchworków, rzadko mam takie sterty, więc jak są pstrykam im fotę za fotą :) a że miejsce wreszcie jest dla nich słuszne, nie odmówiłam sobie przyjemności nacieszenia oczu.

Na sam początek meble i ON wentylator!

Różane... czereśniowe.... w sam raz na letnie wieczory na werandzie

Na koniec biały, lniany obrus wykończony falbanką. Nie podobał mi się na początku, ale w tym wnętrzu wygląda bardzo dobrze.

No nie mogłam sobie odmówić szybkiej aranżacji na słońcu, w naturze (choć powinnam te cuda w dzicz ogrodu wynieść byłoby jeszcze ładniej....)
Co do kołatek zobaczymy, użyłam preparatu przeciw drewnojadom. Nie jest powiedziane, że tam w ogóle są. Nie słyszałam żadnego ciamkania, chrupania, postękiwania, czkawki i innych odgłosów świadczących o spożywaniu..... ;-) Ale zabezpieczyć trzeba i tak też uczyniłam.

Już mi podoba :))

Do naprawy doszło jeszcze krzesło.

Skrzynia ma jakiś taki wiśniowy odcień, to chyba dawny impregnat. Tata mi mówił, że we dworze pełno było mebli w takim kolorze (z czarnymi nóżkami)

Jest mocno nadgryziony przez czas, ale takim go zostawię. Nawet szpachlówka fajnie wygląda. Jakby tam była od zawsze.

Lato cudne w plenerze, ale ten mój odpoczynek jest dość aktywny, bowiem mam kilka staroci, które przewędrują do mojej pracowni. Aby tak się stało muszą nabrać pewnego szlifu, choć pierwotnie zamierzałam pozostawić je w stanie naturalnego zniszczenia.

Na początek pokażę urocze znalezisko w postaci całkiem udanego serwisu kawowego. Najbardziej podoba mi się kształt cukiernicy i mlecznika, oraz talerzyki (głównie przez brak złoceń). Jest to pozostałość z kamienicznego mieszkania mojej Babci, efektownie zapakowana zgodnie z obowiązującą wówczas modą.
Nie dość, że w papier z wdzięcznym napisem społem i jakże udaną kolorystyką (a jaki ten papier eko) to jeszcze w kartonie po cukrze rafinowanym w kostce, a na dnie kartonu okładka z "Przyjaciółki" z 1967 roku za cenę 1 złocisza.....

Trzeba przyznać, że prawdziwa skarbnica rzeczy u mojego taty :))) uroczy perłowy ten serwisik, choć żadne cudo malowany farbami iryzującymi do porcelany (to ona nadaje taką perłową poświatę) z "malniętym" złotym paseczkiem wewnątrz filiżanek. Ale może właśnie dodatkowych zdobień powoduje, że przypadł mi do gustu :)

 Kolejne znalezisko to stary kufer (już czwarty w moim posiadaniu) należący do moich pradziadków z modrzewiowego dworku w Jaroszukach (dawne Kresy!!!!). Kufer jest w opłakanym stanie, cały pogryziony przez kołatki, z rozeschniętymi deskami. Dlatego odpuściłam sobie jego zdjęcie w całości. Będzie z nim duuuuużo roboty, ale też nie chcę zrobić z niego pałacowego mebla wygładzonego na połysk. Pierwszą rzeczą było zabezpieczenie przed kołatkami, a drugą szpachlowanie tych setek dziureczek. Dziś szlifowanie i zabieram go do pracowni. Dostanie wewnątrz ubranko z patchworku i będzie genialny do przechowywania poduszek, pościeli, patchworków.
Z tyłu ma jeszcze naklejkę przewozową. Zostawię ją oczywiście.


A to już moje zdobycze. Wyczekały się, ale równolegle ze skrzynią poddawane są terapii odmładzania.

Nocna szafeczka i stare łóżko ze sprężynami Stan też ogólny dość nadgryziony. Dziur po kołatkach bez liku, różne uszczerbki (te co prawda w większości zostaną).

Jak widać dziurek od groma, stara mosiężna gałeczka/uchwyt zostanie. Dobiorę coś fajnego do szufladki :))

Uwielbiam takie zgrabniutkie nóżki :)))) Miodzio.

Łóżko pokazuję w stanie rozłożonym, zaraz idę się szlifować, wieczorem pokażę je złożone :)))

Myślę jeszcze o kolorze tych cacuszek i tu początkowo miałam smaka na szarości.... jednak nie wiem czy nie stanie na bardzo ciemnym orzechu, w którym uwielbiam stare meble. Będą wspaniale kontrastować z bielą mojej pracowni. Gdyby miały więcej rzeźbień czy zdobień zrobiłabym je na czarno z połyskiem. Ogromnie podobają mi się czarne, lakierowane, lśniące meble. Choć i czerń chodzi mi po głowie. Zwłaszcza, że mam jeszcze fajne malutkie mebelki, którym też byłoby w czerni do twarzy. Ale to pokażę za jakiś czas...
I tak w pracowni już zaczyna robić się tłoczno :)))

Ściskam Was i do kolejnego razu!!!!!

Ostatnio będąc u mojego ojca, weszłam w posiadanie starych, świętych obrazków z naszego dworu. Są zniszczone, mają popękane szkła, albo w ogóle ich nie mają, tkwią w nich stare zardzewiałe gwoździe, sznurki, ale to mi w ogóle nie przeszkadza. Nawet mocno się zastanawiam czy nie zostawic ich takich jakie są. Świetnie wpisały mi się w klimat mojego mieszkania.

Złocona rama obrazu, na razie stoi taka jaka jest. Tez jest mocno nadgryziona zębem czasu.
W zasadzie mam ochotę ją 'poszarzyć'. Ale jeszcze się wstrzymam. Bardzo lubię złocone ramy. Tata posiada jeszcze jedną piękną, ale nie mam odwagi jej wyprosić tym bardziej, ze oprawia ona portret rodziny cara Mikołaja II, do którego mój rodzic ma szczególny stosunek ;-)

Zrobiłam więc sobie półkę pod te wszystkie świetne świętości, a ta zawisła nad kanapą, w miejscu idealnym na ekspozycję obrazów.
Wsporniki zakupione w LM decha także, udało mi się dość zgrabnie wyżynarką zaokrąglić jej rogi, ba! a nawet nieco sfazować (czy jak to tam się zwie) kanty.
Półka otrzymała mój ulubiony szary kolor, taki sam jak stół i przecierki. I myślę, że całkiem fajnie wygląda.



Rosencrantz rozłożył swoje piękne i obszerne futro na oparciu kanapy ;-))

Gipsowy lew, to taka trochę dziwna pozostałość po mojej babci.
W Jej wielkim mieszkaniu, mieszkał sobie na kaflowym piecu lub pianinie. Potem przeniósł się na wielką szafę z lustrem.

Jakoś nikt go nie chciał.

W pierwotnej wersji był jakiś taki pozłacany tak, że z daleka wyglądał jak z mosiądzu. Może dlatego nie wzbudził zainteresowania. A tak sobie Pan Gipsowy Lew został moim Lwem Salonowym.
No... może poza okresem kiedy był Lwem Balkonowym narażonym na działanie pogody przeróżnej..... kiedy go w końcu zobaczyłam serce mi się prawie pokroiło ze smutku i ze złości za własne niedbalstwo.

Tak Lew dostał nową skórę. I myślę, że mu całkiem do twarzy.
Oto on w kilku odsłonach:

Weekendowo, ogrodowo-starociowo-zakupowo... tak mogłabym określić mój weekend, który tym razem rozpoczęłam juz w środę ;-)

Jako matka-polka "siedząca" (ach jak lubię to określenie) z dziećmi w domu, postanowiłam przewietrzyć moje pociechy. Pogoda jednak średnio dopisała, czego efektem jest mój zatkany nos i kaszel synka.

Ale mimo wszystko było fajnie. Weekend ów obfitował także w odkrycia rodzinnych staroci, których część zagarnęłam pod swój dach, ale o tym w następnym poście.

Obrazek, który najbardziej lubię. Słoneczne ule, nawet w największy deszcz rozjaśniają niewielki sad.


Ślimaki buszujące w ogrodzie mojego ojca :-)



Ze staroci; Madonna, pamiątka z rodzinnego dworu, niegdyś stojąca w sypialni mojej babci, teraz u ojca, a kiedyś u mnie.

Kalendarz z 1925 roku, ot tak sobie leżący w różnych szpargałach mojego ojca. U Niego w niesamowity sposób historia miesza się z teraźniejszością.

Kłódka, niby nic nadzwyczajnego. Setki razy ją otwierałam, otwierając bramę. Dopiero wczoraj dowiedziałam się, ze to jedna z trzech, które należały do mojego dziadka. Niezwykle wygodna i praktyczna. Nie trzeba jej oliwić czy smarować. Otwiera się bez problemu nawet w największe mrozy. Ot, taka przedwojenna "przypadłość".

Do przedmiotów po dziadku mam szczególny stosunek, wiąże się to z Jego tragiczną historią aresztowania i wywiezienia do obozu pod Ural, przez NKWD.


Na nieużywanych ulach u mojego ojca, różności :-)) Stare luksfery zaintrygowały mnie swoim zielonkawym szkłem (choć luksferów jako takich nie lubię) w tej jednak scenerii wyglądały dość ciekawie.


Konewka z ocynkowanej blachy trafiła na mój balkon :-)

Jest tam jeszcze sporo ciekawych przedmiotów.


Z bardziej prozaicznych rzeczy, Leclerc jak zwykle mile mnie zaskoczył ofertą zakupową, butelka na olej, słoiczek, imbryk, mlecznik i blaszka do pieczeni. I to wszystko dosłownie za grosze. Tak ładnie im było w tej zieleni i pierwszych kroplach deszczu, że aż żal było je zabierać :-)