U mnie pod znakiem błękitów.
Właściwie gdybym miała wybrać jeden kolor dla siebie, pewnie byłby to błękit, niebieski, szmaragdowy.... ale zaraz po nim wszystkie inne.


Jakoś nie wyobrażam sobie funkcjonowania w jednolitej kolorystyce, niebieskości koją to fakt, ale każdy inny kolor ma w sobie tyle piękna, tyle odcieni, ekspresji.... kojarzy się z czymś innym, ma jakiś inny zapach, smak, aurę, to takie coś, co powoduje, że mocniej przyciąga uwagę.

Fajnie, że są wybierane kolory roku, sezonu, stylu.... ale co z tego, kiedy podświadomie wybieramy tę barwę, która w danym momencie jest dla nas tak NAJ... (jaki macie kolor na dziś?)
Dla mnie niebieski to kolor, który przynosi spokój, ukojenie, ciszę, dlatego uwielbiam morze i niebo nad nim,
i strasznie żałuję, że nie mieszkam nad Bałtykiem - uwielbiam jego chłodną kolorystykę, czasem jakby przybrudzoną, choć gdy przemiesza się ze słońcem wyciąga tak cudne barwy, że nie można się oderwać.

Czasem szaleńczo szukam tkaniny w odcieniu, który musi pasować do innych elementów we wnętrzu. Choć w materii tkaninowej sporo się zmienia, to jednak mam wrażenie, że wiele jest do zrobienia. Oglądam wzorniki zachodnich tkanin i dostaję ślinotoku, jadę do hurtowni w mieście na jakąś dużą literę (gdzie głównie rodzime tkaniny)  i wychodzę jeszcze bardziej przygnębiona niż weszłam. Albo banalne sówki, wąsy, gwiazdki, nudne kropki, paski.... czasem zdarzy się perełka, ale generalnie smut na smucie w kolorystyce jakby kto ścierkę wyżął z wiadra brudnej wody (nie.. nie... nic to nie ma z przybrudzonej kolorystyki Bałtyku :(
Brak polotu, finezji, środków finansowych  czy czego jeszcze? Przecież tkaniny w ciekawej kolorystyce sprzedałyby się trzy razy szybciej niż ten powielany przez wielu producentów banał.

Na zdjęciu powyżej cudna tkanina Art Gallery Fabric Florazim Dep Sea użyta w moim najnowszym quilcie. No po prostu piękna... prosta jakaś, dwa kolory jakieś etniczne wzorki, coś jakby ludowa pisanka po naszemu.... niby nic.... a jednak....
Można?
Można!


 



Całe szczęście, że mam tyle pięknych rzeczy u siebie (ten Orient na górze, to oryginalny egipski, prosto z Kairu handmade, dostępny TU ). Biała pościel to oczywiście  artystyczny, bo kto tak kocha białą pościel jak ja....???

Zimno jakoś i syfiasto, niby nie ma zimy i temperatury całkiem znośne, ale ostatnio wszechobecna wilgoć wkrada się w każdy zakamarek życia. Nie lubię takiej zaplutej pogody. Choć mgły sprzed dwóch dni dodały uroku i magii otoczeniu, to jednak zupełnie fajniej jest oglądać je zza okna, niż przemierzać w tej osobliwej maziajowatej gęstwinie dżdżu choćby najkrótsze trasy.
No nie.... marudzę jak licho, bo jeszcze jęczącą jestem. A jak człek chory to wszystko przeszkadza :(

Ale mam zrywy, dziś bardzo przebardzo zapragnęłam czegoś wyjątkowo rozgrzewającego wnętrze i jakiegoś zupełnie prostego śniadania (he he.... ale przecież jogurt wychładza organizm i nie jest dobry na zimowe śniadania). Jednak nie zawsze można i trzeba się kierować logiką... czasem trzeba posłuchać głosu własnego instynktu.


Ten dziś mi wymyślił megapyszną, rozgrzewającą herbatę. Wzięłam kwiaty hibiskusa, herbatę z malin, z kardamonem, plastry pomarańczy czy mandarynki, cytryny, suszone jabłko, kandyzowany imbir i jeszcze brązowy cukier no i wyszło takie pyszne coś.

Bardzo w tym wszystkim zachciało mi się wiosny, właściwie to wiosna mogłaby się zaczynać tuż po 1 stycznia, najlepiej 2. Zima i śnieg na święta, i nowy rok... a potem to już tylko samo dobre ;-)



Tak dobrze jednak nie jest :( całe szczęście, że można kupić młode roślinki, wnoszą tyle energii i świeżości. Zresztą chyba kwiaty w domu zawsze wnoszą świeżość. Ja po totalnym upadku dość obfitej zieleniny w moim mieszkaniu zaczynam odbudowywać potencjał roślinny (ba, nawet do pracowni kupuję kwiaty, a rośliny to przecież samo życie :)


W każdym razie podładowana dobrą energią, pokonuję niemoc :)


Dziękuję Kochani za ciepłe słowa i życzenia zdrowia. Mam nadzieję szybko wrócić do żywych, bo plany też mam ambitne ;-)

Ściskam Was  :)

Lubię takie chwile, które zatrzymuję w kadrze, bez pośpiechu, robione z przyjemnością, z zamysłem czy bez. Ot, takie po prostu fotki.
Jako, że ostatnio solidnie zaniemogłam praca twórcza i mniej twórcza toczy się bardzo powoli ze wskazaniem na jeszcze bardziej powoli.
Wkurza mnie to moje pojękiwanie, ale trzeba jestestwo do stanu używalności doprowadzić.

Mam nadzieję, że ruszę niebawem do boju.











Chłodne kolory i piękne wzory tkanin koją moje zmęczenie i obolałość. I wciąż, i wciąż nowe zapiski, szkice i plany rodzą się na kartach kajetów



Uściski moi drodzy i tym co feriują, życzę udanego wypoczynku.

jak dobrze, że dziś słońce. Ostatnie dni pełne pracy, co zresztą odbiło się ciszą na blogu, z dodatkowym akcentem jakiegoś wstrętnego bakcyla :(
Towarzyszy mi więc gripex, gorąca herbata i czekolada i pal licho wszystko. Niedziela może okazać się dniem do leżenia, bo na jutro też mnóstwo planów.

Ale... lubię poranki gdy wchodzę do pracowni i słońce maluje swoje obrazy. Pod tym względem moja nowa pracownia jest o wiele lepsza od poprzedniej (tę wcześniejszą możecie obejrzeć TUTAJ).

Wkrótce nowości tym razem mnóstwo dla dzieci. Od rzeczy prostych, minimalistycznych poprzez klasykę aż po inspirowane uwielbianym przeze mnie stylem boho.

Na początku grudnia premiera, ale wcześniej oczywiście będzie możliwość kupienia, zamawiania, dopasowania. Trochę można podejrzeć na moim profilu na INSTAGRAMIE

Tymczasem kilka łyków słońca na dziś :)






 

wrzesień po chłodnym i deszczowym sierpniu można powiedzieć rozpieszcza, prawie jego połowa, a wieczór w plenerze staje się przyjemnością.
Chłonę, mocno chłonę tę niesamowitą aurę końca lata, no bo w końcu mamy jeszcze kalendarzowe lato.
Za mną znów pracowity weekend i znów owocny co mnie cieszy :)
Lubię pracować z lnem :) i z moją ukochaną koteczką, która towarzyszy mi mocno przy pracy. Kochane maleństwo galopem przemierzające ogród, tuptające na dachu patio i rano mocno przytulone... no bez kota żyć się nie da ;-) a jeśli tak to pytanie po co?






 

zapach życia....

wracając wczoraj wieczorem poczułam mocno jak pachnie....
lato,
zieleń,
wieczór,
trawa,
cisza,
wiatr....

może to się wydać zabawne, ale przez ostatnich kilka miesięcy nie czułam zapachów... życie stało się uboższe gdy znane, ulubione lub nawet te mniej lubiane zapachy przestały istnieć.
jesienny katar gigant, źle leczony (czyt. również z braku wyleżenia, wygrzania organizmu) doprowadził do tego, że mój zmysł powonienia prawie zanikł.

po kilku miesiącach intensywnego leczenia sterydami powoli powraca, ale obawiam się, że nie będzie już tak czuły jak niegdyś. Mój mąż śmiał się nawet kiedyś ze mnie, że węch mam taki, że mogłabym pracować jako NOS w fabryce perfum (podobno tylko mężczyźni pracują jako "nosy", bo mają bardziej wrażliwy zmysł powonienia).

powrót do tych prostych codziennych zapachów; kawy, kwiatów, mydła, kremu do rąk, pomidora, kociego futerka, dzieci i tysiąca innych wydaje mi się jakimś narodzeniem.....

sprawy przyziemne często jednak są tak bardzo ważne.....







kiedyś z moimi przyjaciółmi robiliśmy sobie taką zabawę w pytania o nasze ulubione rzeczy, przedmioty, książki, utwory muzyczne, kolory, wydarzenia, czym lub kim chcielibyśmy być, co by nas najbardziej zszokowało (na to pytanie odparłam, że największym szokiem byłoby gdyby naleśnik leżący na moim talerzu odezwał się do mnie, ha ha ha ;-)

na jedno z pytań; z którego ze zmysłów moglibyśmy bez żalu zrezygnować, a który jest najważniejszy, zdecydowanie odparłam, że najważniejszy jest dla mnie słuch, uwielbiam muzykę i klęską byłoby jej nie słuchać :) a najmniej ważna jest mowa, bo jestem raczej z tym małomównych.....  (to fakt, że gadanie zwłaszcza do dzieci bywa męczące ;-)

no nie wiem jak dziś brzmiałaby odpowiedź na to pytanie (pewnie gadający naleśnik byłby chyba nadal sporym zaskoczeniem..... człek to miał pomysły kiedyś, ha ha ha ;-) jednak po tym doświadczeniu z zapachami..... już sama nie wiem....