No nie mogłam sobie odmówić szybkiej aranżacji na słońcu, w naturze (choć powinnam te cuda w dzicz ogrodu wynieść byłoby jeszcze ładniej....)
Co do kołatek zobaczymy, użyłam preparatu przeciw drewnojadom. Nie jest powiedziane, że tam w ogóle są. Nie słyszałam żadnego ciamkania, chrupania, postękiwania, czkawki i innych odgłosów świadczących o spożywaniu..... ;-) Ale zabezpieczyć trzeba i tak też uczyniłam.

Już mi podoba :))

Do naprawy doszło jeszcze krzesło.

Skrzynia ma jakiś taki wiśniowy odcień, to chyba dawny impregnat. Tata mi mówił, że we dworze pełno było mebli w takim kolorze (z czarnymi nóżkami)

Jest mocno nadgryziony przez czas, ale takim go zostawię. Nawet szpachlówka fajnie wygląda. Jakby tam była od zawsze.

Dobry pomysł miała Lavande by pokazać swoje skarby :)
Ja mam ich całe mnóstwo, ale dlatego, że jestem typem zbieracza i to nawet dość zachłannego.
Szczególnie łasa jestem na starocie, a te rodzinne najbardziej. Poza tym lubię gromadzić wszystko co w moim odczuciu przyda mi się, choćby po to by raz w życiu wyjąć to COŚ, dotknąć i obejrzeć.
Dlatego w moim domu jest tyle różności, że już sama nie wiem gdzie to upychać. A co gorsza lubię mieć wszystko na oku, albo przynajmniej w takiej odległośći by to COŚ wziąć w rękę, pooglądać... albo żeby w ogóle gdzieś było.

Dziś pokażę kilka rzeczy, które lubię tylko za to, że pochodzą z dworku moich pradziadków.
To rogate pamiątki, którymi nikt w rodzinie nie chciał się zaopiekować. Pewnie poszłyby do Żyda, śmieci, na strych, albo do czyjejś piwnicy, gdyby nie to, że darzę jakimiś dziwnymi emocjami wszystko to, co wiąże się z przeszłością, historią mojej rodziny, czyli i mnie samej.
Nie musi mieć to żadnej wartości materialnej, najważniejsze, że w tych przedmiotach zaklęta jest tajemnicza moc życia, przemijania, a może jeszcze czegoś, czego nie umiem nazwać...

Rogate kałamarze, właściwie nie wiem jak to nazwać, coś jakby przybornik, biuar...
Dwa piękne szklane pojemniczki z mosiężnymi wieżyczkami już pokazywałam używając ich do stylizacji wiosennego stołu.
Pojemniczki uwielbiam, stare grube szkło ubrane w kapelusiki z grubego, spatynowanego mosiądzu.




Pieczęć mojego pradziadka już kiedyś pokazywałam, ale całkiem fajnie wpisała się w stary klimat kałamarzy.



A to właściwie nie wiem co jest, na szczycie był krzyż z rogu, ale w zawierusze historii, gdzieś się zagubuł. Nie wiem czy to rodzaj świecznika??



No i moje ulubione zdjęcie.... Ci dwaj chłopcy w uroczych, marynarskich ubrankach, to mój tato i jego bliźniaczy brat. Jak to często bywa, byli bardzo podobni do siebie, a zarazem bardzo różni. U mojejo taty jest jeszcze cudne takie samo zdjęcie w sepii. To jest kolorowane.
Uwielbiam takie zdjęcia. Jest w oryginalnej, przedwojennej ramce.
Ten po prawej to mój rodziciel :)))



Jeszcze kilka starych fotografii z początku ubiegłego wieku, zachwyt bierze nad kunsztem wykonania, ozdobnikami, trwałością materiału...




Dedykacja na jednej z nich.



Rogatą mam również ramkę, a w niej fotografię siostry mojej prababki z mężem i synem.



No jak nie zachwycać się pięknem starych fotografii, tak z przodu jak i z tyłu...


Rameczka ma urocze skobelki do zamykania fotografii i jeszcze jakieś nieodczytane oznaczenia.



Samotny kawałek poroża wszedł mi w kadr niczym jakiś zapomniany stwór, cały czas z jakąś dziwną niechęcią myślę, że kiedyś miały właścicieli, których to moi praojcowie musieli uśmiercić, by zrobić z ich rogów dekoracje.

Ale ilekroć biorę te rzeczy do ręki, zapadam w jakieś magiczne milczenie, myślenie... i mimo wszystko, z podziwem po raz kolejny obracam je w rękach.



Pozdrawiam Was serdecznie

Pozdrawiam Was serdecznie!!!