Już miałam pisać o braku weny, o braku chęci do czegokolwiek... Pominę to, że pogoda straszna. Z jednej strony upały, z drugiej ulewy. Mieszanka można powiedzieć wybuchowa....

Od tygodnia mój najukochańszy kot Kabaret walczy o życie... i ma tę walkę przegraną. Ma białaczkę...
Codziennie jeżdżę z nim na kroplówki i zastrzyki....
Przeżyliśmy razem 16 lat, najwierniejszej i najpiękniejszej przyjaźni i miłości. Niezwykłej, bo i Kabaret jest kotem niezwykłym. Niesamowicie inteligentny, piękny, mądry...

Pamiętam dzień kiedy się urodził, gdy moja przyjaciółka przybiegła do mnie oznajmiając, że jedno kocię już jest.... Poleciałam jak na skrzydłach, bo zamówiłam u niej kotka.

Był cudny, maleńki, czarniutki, przyssany swoim nieproporcjonalnie dużym pyszczkiem do futra matki. Na prawej łapce miał dwa najmniejsze na świecie białe paluszki. Pomyślałam wtedy "będziesz mój". Nawet nie zdawałam sobie sprawy co to oznaczało "MÓJ". Najbardziej "MÓJ" kot na świecie.

Nawet wieść gminna niesie, że mój mąż chcąc wejść w posiadanie tak wspaniałego kota, popełnił ze mną małżeństwo :-))) Ale kot i tak nadal był "MÓJ". Owszem po jakimś czasie zaakceptował kolesia, który sypiał po drugiej stronie łoża. Jednak nie zmieniło to jego, cudownej, kociej miłości do mnie....

Będzie mi go brakowało, choć jeszcze trochę czasu mamy... w piątek wet ma podjąć ostateczną decyzję. Zresztą jakakolwiek ona będzie, ileż może żyć kot z białaczką...???????
Cieszę się, że mam to drugie futro, bo ciężko by mi było tak, bez mruczącego, cieplutkiego futerka, bez porannego pomiaukiwania, ocierania się....
Uwielbiam koty....


Dziś popełniłam kilka kubeczków, to tak na powrót weny, w zasadzie pokazuję te dwa "domkowe". Motyw domkowy mnie nie opuszcza. Wymodziłam też kilka kwiecistych, ale takie już pokazywałam, maki, chabry....

Raczej na łonie natury, choć pogoda nie rozpieszczała za bardzo. Zafundowałam dzieciom wycieczkę do ogrodu zoologicznego. Przyznam, że odkąd poznałam drugie życie ogrodów zoologicznych nie lubię tam chodzić, przygnębiają mnie.

Jednak dla dzieci to ciekawe doświadczenie, a i ja zostawiłam kilka śladów mojego podglądactwa w postaci fotografii. Zwierzęta są jednak bardzo wdzięcznym obiektem do fotografowania i z drugiej strony dla mnie to chyba jedyna możliwość sfotografowania drapieżnika zajadającego kawał mięsiwa, czy niedźwiadka himalajskiego.

Było kilka pyszczków, które dość chętnie pozowały. Min. ta przesympatyczna kózka, bocian czy zebry. Reszta zwierząt sprawiała wrażenie wynudzonych i zestresowanych, lis szalał po klatce, aż serce się kroiło, lwy spały gdzieś schowane, żyrafy tez się skryły, słonica Magda przestępowała z nogi na nogę.
Trochę to przygnębiające.


Ptaszyska wydały mi się najbardziej wyluzowane