Nadal zimowo. Duuuuużo śniegu, zaspy, ulice pełne sypkiej, śnieżnej kaszy. I już nie wiem co gorsze mokre, zasolone drogi czy rozjeżdżony śnieg (no ten drugi bardziej eko).
Ciężko jeździć, ciężko chodzić. Ale miejscami jak w bajce, biały, sypki puch. Drzewa, domy, auta w czapkach. Ładnie to wygląda.Wieczorem gdy drobne, szklące gwiazdki spływają w dół robi się jakoś magicznie i baśniowo.
W mojej białej pracowni, z bielą za oknem płoną nowe pomysły.
Nie ciągnie mnie jeszcze do wiosennych kwiatków, choć gdzieniegdzie w patchworkach zakwitają. Będzie ich więcej, ale na razie ma być ciepło, misiaczo, kołderkowo... ma być czym się otulić, rozgrzać. Wszak zima jeszcze trzyma. Po filcowych pudełkach czas znów na kołderki...


A jeśli chodzi o kołderki to wiadomo.... mam na ich punkcie fioła, a może nawet dwa...


Ciepłe, pikowane, kolorowe....


Zimowe i mniej zimowe.... na każdą porę.


W sesji wystąpił mój nowy stołek. Metalowy z paseczkowym, kolorowym blatem. No cudo, na kubek z gorącym kakao.


Bo jak się człek za okno wychyli to nic innego jak sięgnąć po kubek z ciepłym, słodkim napojem. I myknąć pod kołderkę z książką, poduszką, laptopem.... a najlepiej jak kot tam się jeszcze ugości. Mój do mnie nocami wędruje, trąca łapą i nakazuje uchylenie kołdry. Robię ekspresowy eksport kota do środka, ciepło futerka i mruczenie relaksuje. A rano.... och, nawet mnie ciężko wstać, choć ja z tych co lubią dzień wcześnie zaczynać....


Ale weekend przed nami. Można trochę poleniuchować. U mnie ferie, więc trochę więcej luzu.... choć ja pracuję ostro.
Tymczasem jednak życzę Wam odpoczynku i  relaksu w jeszcze zimowej atmosferze.

Do miłego....

Wszędzie na blogach zima. I u mnie także. Po wczorajszej pięknej podróży w scenerii zimy jesienią (aż żałuję, że nie zrobiłam zdjęć) w obłędnym słońcu, które dzień zwieńczyło rozległymi mgłami rozciągniętymi nad białymi polami i łąkami, poranek obudził mnie w głębokiej pierzynie mgły, śniegu i mrozu.
Pospiesznie  wyskoczyłam z aparatem na dosłownie 3 sekundy na taras (brrrrrrr.....), by uchwycić słońce przebijające się przez poranną mgłę. Rześki poranek, słońce próbujące swoich sił z mleczną otchłanią, niezwykłe wytwory zmarzniętych liści i owoców przywiodło na myśl jakąś zaczarowaną krainę.
Dość osobliwe zjawisko, bo takiego mrozu o tej porze roku nie pamiętam. Mam tylko nadzieję, że to chwilowy kaprys pogodowy.
Jeszcze nie mam ochoty na zimę, choć nie ukrywam, że pierwszy śnieg ma jednak działanie magiczne.

Produkcje jesienne, ale jakże już zimowe w swej chłodnej kolorystyce, doskonale wpisujące się w dzisiejszą scenerię.

Konik dala zaprojektowany dla mojej córci to już taki mniej zimowy akcent, choć biorąc pod uwagę jego pochodzenie śmiało można stwierdzić zimowy jak licho:) jednocześnie zapoczątkował nowe, nieco odmienne projekty, które wkrótce pokażę.
"Dizajnerska" lampa w mojej wieczornej pracowni, klosz kupiony na starociach obdarty z tkaniny + oprawka (też pokażę lepsze ujęcie)
Czekoladowych muffinków nie muszę reklamować, na dobry początek tygodnia jak znalazł.
Zmarzliny jabłuszka cudnie zaprezentowały się na fantastycznie odartych czasem metalowych drzwiach.


A na koniec mały element podróżniczy (jako, że ja człowiek 'drogi' jestem). Fantastyczna torba, którą kupiłam kiedyś w SH. Doskonałe połączenie kratki, grubego płótna, skóry. Uroczej małej, starej kłódeczki i wizytówki-zawieszki, która idealnie dopełnia całości nadając torbie starego, podróżniczo-pensjonarskiego stylu. Bardzo ją lubię.


To tyle na dziś. Dziękuję Wam za wszystkie komentarze o miętowo-musztardowej materii. Nie będę ukrywać, że i mnie dopadła terapia kolorem, (tej jesieni zimowej, a jakże), co jest również fantastycznym odkryciem, przeżyciem i doświadczeniem jako że ja z tych wielbicieli " monochromatyki".
Twierdzę, że biała baza mojej pracowni dość twórczo na mnie wpływa, ale też nowe trendy, mody i projekty, które kiełkują pod wpływem rozmaitych inspiracji :))
Co nowego wymyśliłam w tym temacie pokażę wkrótce.
Jednocześnie przepraszam, że dość rzadko bywam u Was. Po prostu mam ostatnio sporo pracy. Wiem... wiem, że to takie trochę usprawiedliwianie się, ale jak u wielu z Was doba nie ma chęci się wydłużyć :)

Ściskam tymczasem, za oknem liście rozmrażając się spływają z drzewa niczym obumarłe stwory. Słońce dodaje energii i uśmiechu.... przede mną jeszcze sporo spraw do załatwienia i 'śmig' po, mam nadzieję niezmrożonej, wieczornej autostradzie :))

Zima trzyma, choć mróz odpuszcza (wczoraj się śmiałam, że mamy prawie upał ,tylko -6 stopni), dziś jednak znów obudziło mnie piękne słońce. Doszłam nawet do wniosku, że chyba łatwiej mi przywyknąć do mrozów niż upałów.
Mądre owszem jak się wchodzi z zimna do ciepłego mieszkania. Gorzej gdyby pojawiły jakieś klęski w postaci braku wody, ogrzewania, prądu, gazu.... ech... taka zima już nie jest nawet znośna i jedyne o czym się marzy, to o jej końcu.

Jednak skoro już mogę się cieszyć tym ciepłem "chwytam" trochę ogrzewaczy.

Rosik najmilszy przytulacz, dziwak z niego straszny bo nie lubi gdy go się przytula, mizia, nie leży na kolanach, ale za to łazi za mną (głównie w sprawie michy, bo żarłok z niego okrutny) no i przede wszystkim śpi, choć dziś z ciekawością zajrzał co tam też w koszach leży (falbanki, a jakże).

Wymodziłam też sobie lnianą kołderkę, którą podszyłam bawełnianą tkaniną i przepikowałam mosiężnymi guzikami (ależ cieplutka, użyłam podwójnej ociepliny) a dla Rosika pikowaną poduszkę z lnu, ale on i wybrał sobie nową kołdrę zwłaszcza, że obgryzanie guzików spodobało mu się jak mało co.

Ciepłe skarpety, rozgrzewacze doustne w postaci herbat (ostatnio zachwyca mnie yerba mate z kakao i wanilią). No i jakoś tę zimę trzeba przetrwać. Tymczasem na świecie pojawiają się nowe kolekcje wiosenne, więc gnam trochę pooglądać i nacieszyć oczy innym widokiem niż rodzima zima.

Taki jak wiele innych, może nie .... dziś w końcu słońce wygrzebało się ze swoich pierzyn i ruszyło pouśmiechać się do świata. Zupełnie inaczej, od razu nabieram chęci odwzajemnić ten uśmiech.

Lubię ten spokój gdy trochę innym okiem oglądam otoczenie. Cieszyć się najmniejszym drobiazgiem, dostrzegać w nim to, czego w codziennej gonitwie nie widzę.

Potrzeba czasem takiego dnia... lżejszego oddechu, wewnętrznego uśmiechu, ciszy, no i oczywiście zimowego słońca, które wyjątkowo cieszy :) A wszystko dziś przyprószone śniegiem wygląda jak obsypane cukrem-pudrem :))

Sama w to nie wierzę... wyczekiwałam śniegu i cieszę się jak dziecko. No... może mniej euforycznie niż moje dzieciaki. Ale w ramach tejże radości zafundowałam małą sesyjkę ostatnio wymodzonym lnianym rzeczom.

Dla ścisłości... wreszcie coś zrobiłam dla siebie :))

Lniana pikowana narzuta z napisem podszyta bawełnianą kratką, do niej całkiem spontanicznie poduszka pod głowę, żeby wygodniej było. Poduszki na krzesła (aż się uśmiechnęłam gdy położyłam je na stercie płyt chodnikowych, idealnie się tam wpasowały).
Wreszcie rękawicę kuchenną, łapawice do wyciągania gorących blach (z upieczonymi pysznościami oczywiście) z piekarnika i małe łapki gazetowe.

Pomyślałam, że z takim wyposażeniem zima mi niestraszna ;-) a i może kulinarnie się trochę wyżyję.
No i jeszcze zaczęły się ferie, więc trochę miłej zabawy będzie :))


Ściskam więc zimowo, życząc wszystkim "feriującym" udanego odpoczynku :)
I raz jeszcze dzięki wielkie za wszystkie życzenia zdrowia :))))