Za oknem śnieg, biało, zimno. Dziś mam cichy, niedzielny poranek. Ogień wesoło tańczy w kominku, przeglądam stare książki, papiery i odnajduję książeczkę mojej Prababki podpisaną jeszcze panieńskim nazwiskiem Żukowska....
A w niej notatki, zapiski część już zatarta. Jest data ślubu mojej Babci, a Jej córki z moim Dziadkiem... Ostatnio nawet znalazłam ich akt ślubu.
Uwielbiam zakopywać się w starociach. Czytać stare listy, odnajdywać klimat dawnych czasów. Poznawać historię ludzi, którzy już dawno odeszli. Dotykać przedmiotów i rzeczy, które kiedyś były  ich własnością.



Pozdrawiam Was serdecznie i życzę udanej, zimowej niedzieli :)

Po mojej babci....

Szydełkowa, niciana serweta robiona przez moją babcię, jest już bardzo stara. Praktycznie już jej nie używam w obawie przed zniszczeniem.

Obrus, który był zszyty z dwóch części, duży, lniany. Podzieliłam je na dwie i przez wiele lat miałam piękne lambrekiny na okna.

Dziś znów spoczywa na dnie szafy, w ten sposób ma większe szanse na przeżycie. Choć i materiał i haft są grube, i wydają się niezniszczalne.

Kilka aplikacji hafciarskich. Niezwykle precyzyjne, wyszywane bardzo cieńką nicią i niewyobrażalnie cieńką igłą. Mnie taka igła wyleciałaby z rąk, albo musiałabym ją trzymać pęsętą. Mam gdzieś ich kilka.

Cekiny w buteleczce po Butapirazolu, włożone jeszcze ręką babci. Ileż to już lat tam leżą 25...30... a może więcej...

I coś co mnie wzrusza ilekroć biorę te kajety do ręki, "Historia Bolesnej Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa".

Trzy grube zeszyty zapisane ręką babci, wraz z piórem wiecznym, którego używała.
Babcia była niezwykle religijną kobietą. Podobnie jak moja prababcia.