Takimi słowami przywitałam dziś moich przyjaciół wręczając na szybko zrobiony pakunek z czterema dyniowymi muffinkami, w które wetknęłam pieczołowicie acz niecco niedokładnie wycięte piki z  grafikami duchów, pająków, nietoperzy i strasznym napisem BOO.

Halloween jak inne "pogańskie" zabawy traktuję z przymrużeniem oka, ale przyznam, że wolę te odległe od nas osobliwości niż nasz narodowy smutek. Absolutnie nie przeszkadza mi jego kiczowatość i niczym nie skrępowane wariacje na temat śmierci. Bardziej przeszkadzają mi kultowe small talki rodaków (dziś zasłyszane)

- jak przyjechaliście

- taksówką

- możemy was odwieźć, jesteśmy samochodem

- nie, dziękujemy przejdziemy się do autobusu

- ale odwieziemy was, jesteśmy samochodem....

może cała ta konwersacja miała jakiś sens, gdyby nie fakt, że odbywała się trzy alejki dalej. I że absolutnie nie potrzebowałam tych wyostrzonych głosów, które mimo woli docierały pod moją czaszkę. 

Wieczorem udekorowałam stół, światła świec, łagodnie sącząca się muzyka, mój nowy kąt w (nie)pokoju artystycznym dał mi chwilę wytchnienia po dzisiejszym dniu. Smakowite muffiny dyniowe i czekoladowe (dyniowe niekoniecznie kochane przez wszystkich) osłodziły ten czas gdy natura daje wyrażnie do zrozumienia, że czas się wyciszyć, zaszyć w swoich sprawach, skupić na życiu i przeżywaniu teraźniejszości. 

Nadchodzi listopad miesiąc, który wbrew pozorom lubię. Ale o tym pewnie jeszcze napiszę.

Tymczasem jeśli halołinujecie bawcie się dobrze, jeśli nie - też bywajcie radośni.

PS. Oszczędziłam dyniom haniebnego losu lampionów i postawnowiłam zrobić z nich coś megapysznego. Ale o tym też za jakiś czas.

Buziaki ❤❤❤❤❤