Grudzień to megaszalony miesiąc w roku, trochę to lubię, trochę nie. Zwieńczeniem tego szaleństwa są Święta Bożego Narodzenia, które i dla mnie stają się oazą spokoju. Dzieciaki wyjeżdżają, a ja wreszcie mogę trochę pobyć w samotności, nadgonić lektury i seriale.

Nie robię 12 potraw, nie szaleję z myciem okien czy jakimiś szczególnymi aranżacjami. Dojrzałam do spokojnych świąt. Czego i Wam życzę :)

grafika autorska by Renata ja!

 

Kochani, wpadam na chwilę życzyć Wam zdrowych, radosnych i wymarzonych Świąt!!!

Całkiem niedawno całowaliśmy misie w pysie, a tu już odliczanie do świąt. Dla mnie jak zawsze za mało czasu, za szybko i za dużo się dzieje.
Tymczasem dziś w adwentowym zakątku stanął mały, biały tekturowy domek, który trochę przywodzi na myśl dziecięce spojrzenie na święta, ich magię, tajemniczość ale właśnie widziane oczami dziecka. Bo święta tak najbardziej są dla dzieci i w nas samych budzą się dzieci, gdy po raz kolejny oglądamy świąteczne dekoracje, błyskotki, drzewka, gdy po raz kolejny odpakowujemy prezenty, gdy po raz kolejny słuchamy kolęd.... (my dorośli mamy jeszcze ten swój świat pakowania owych prezentów, przygotowywania niespodzianek, robienia dekoracji większych i mniejszych.... ale przede wszystkim dla dzieci)
No to ja dziś swoje dziecięctwo w tym domku zamykam, rozświetliłam jego wnętrze aby był taki bardziej prawdziwy, bajkowy i trochę tajemniczy.
Bo uwielbiam zaglądać w oświetlone okna domów, nie no.. nie tak, żeby się oczywiście gapić jakoś bezwstydnie, ale tak po prostu lubię gdy w oknach świecą się światła. Znaczy, że dom żyje....

I u mnie adwentowe kalendarze leżą jeszcze do zrobienia. Jest już ich prawie połowa więc istnieje realna szansa, że uda mi je skończyć ;-)
Ale nie oznacza to, że nie będzie niespodzianek dla moich kochanych ludzików :)

Tymczasem zapraszam do obejrzenia domku (uwielbiam te tekturaki, ten kupiłam w lidlu)


 



 a tak jest o zmierzchu

 

Przesłodki ten domeczek, prawda?

Uściski moi drodzy i spokojnego odliczania :)

Święta zgodnie z założeniem minęły spokojnie, nieco leniwie i twórczo. Czyli wszystkiego po trochu. Jadła przygotowałam nie za wiele i okazało się, że i tak jest wszystkiego wystarczająco dużo, po raz kolejny przekonałam się, że całe to kupowanie na święta jest zupełnie bez sensu (no chyba, że mamy pułk gości, ale w tym roku ta opcja zupełnie odpadła)
Dekoracji też z umiarem, wena poszła w innym kierunku ;-)





Za to odpoczęłam w lesie, nasyciłam świeżą zielenią i śpiewem ptaków (przerywanym okrzykami dzieci, hi hi spróbujcie nagrać choć chwilę kwilenia ptaków bez radosnego pokrzykiwania potomków;-) za to poranny wypad wyciszył mnie na maksa.


Zrobiłam też rzecz najbardziej planowaną, mianowicie ręczne pikowanie quiltu. Na razie to mała wprawka, nie miałam czasu uszyć czegoś większego, a chodzi mi po głowie taki "rękoczyn" już od dawna. Myślę, że niebawem pojawią się większe i bardziej profesjonalne formaty :) Fajna zabawa, nie należy do łatwych, ale za to dla cierpliwych dłubków ;-)



No i tak już zupełnie na koniec przymiarka do nowego projektu czyli do szarości. A konkretnie do szarej pościeli. Mnóstwo osób o nią pyta, a mnie wciąż nie po drodze. Z przebanalnego powodu, mianowicie braku lub bardzo niedużych ilości dostępnych w hurtowniach tkanin. Znajdowałam już najbardziej odjechane kolory z krwistoczerwonym (też mam chęć na taką energetyczną pościel) i czarnym (co myślicie o czarnej pościeli?), ale z szarościami jest problem.

Ale.... w końcu i owa szarość trafiła pod moje niebo i oto po praniu całkiem wymiętolona (tak jak lubię) zległa w nieco tajemniczym kokonie.

Wszystko wskazuje na to, że wiosnę w tym roku będziemy mieć tylko w kalendarzu. Szkoda, bo najpiękniejsze wiosenne Święta przed nami, a tu biało, zimno i wieje. Czyli na te święta wieszamy jajeczka na choince.
Poczyniłam kilka przedświątecznych przymiarek i u mnie też biało.... no... dodałam trochę zieleni, żeby jednak wiosny trochę mieć na stole.

Święta w tym roku spędziliśmy w domu mojego Taty, refleksyjnie, wśród wspomnień, pamiątek, ciepłych słów, z bliskimi... Przywołując z pamięci słowa, gesty, myśli tych, którzy nie mogli być z nami.


Odpoczęłam trochę i nabrałam dobrej energii. Ten dom zawsze mnie pozytywnie nastrajał. Dziś choć bardziej pusty, unosi w sobie pewną magiczną aurę, dobrą energię, spokój i ciszę. Wiele wspomnień, nawet tych z dzieciństwa, choć nie jest to dom mojego dzieciństwa.
Wiele przedmiotów, sprzętów i rzeczy, które pamiętam od zawsze. Tam znalazły swoje schronienie, stały użyteczne lub nie.

Zawsze znajdowałam radość w odkrywaniu ich, kolejnym i kolejnym.....



Ten dom jest absolutnie vintage, żyje jakąś niesamowitą przeszłością, historią, a każda rzecz ma swój niezwykły życiorys.



Dla mnie był i jest ogromną kopalnią wiedzy o przeszłości i historii rodziny. Ten piękny album z rodzinnymi zdjęciami trafił w moje ręce. Przekazywany z pokolenia na pokolenie, od trzech już pokoleń jest niemym świadkiem dziejów rodziny. Tej z Kresów i Białowieży, bo warszawska część utonęła w zawierusze historii.



Piękne stare fotografie zawsze budziły mój zachwyt. Wykonane z niezwykłą starannością, ozdobnikami, podpisami, adresami atelier fotograficznych. A przecież kiedyś robienie zdjęć nie było tak powszechne. Do dworu przyjeżdżał fotograf z wielkim aparatem, ustawiał, pozował. Na grubych tekturkach pozostawiał ślad epoki. Ufryzowane damy, panowie z podkręconym wąsem dzieci, które miały w sobie tyle powagi, cienie, światło, sepia, tła. Niewiele śladów pokazujących codzienność.
Z wielką przyjemnością, ale i refleksją przeniosłam się w głąb historii.

Wspominam opowieści Taty....  przecież mieliśmy zrobić drzewo genealogiczne rodziny.... 


Jakby dopełnieniem wyprawy w przeszłość jest piękna książka - album, która znalazła się wśród prezentów gwiazdkowych, Frankreich - Flair zuhause, znanej wśród blogowego świata Josephine Rayan  (nawiasem mówiąc siostra mojej prababki też miała na imię Józefina).
Z pięknymi, niezwykle inspirującymi zdjęciami starych przedmiotów, tkanin, mebli, sprzętów, ceramiki, szkła.... jednym słowem tego wszystkiego co tworzy ten niepowtarzalny klimat starego domu.
Wspaniale wpisała się w mój nastrój i cudownie ukoiła oczy, i duszę.

Mnie, jak zwykle najbardziej zachwycają i fascynują tekstylia, co także widać po załączonych cudnych, lnianych, vintage ściereczkach, wyciągniętych z szafy mojego Taty,  które być może pamiętają czasy mojej Babci