wrzesień po chłodnym i deszczowym sierpniu można powiedzieć rozpieszcza, prawie jego połowa, a wieczór w plenerze staje się przyjemnością.
Chłonę, mocno chłonę tę niesamowitą aurę końca lata, no bo w końcu mamy jeszcze kalendarzowe lato.
Za mną znów pracowity weekend i znów owocny co mnie cieszy :)
Lubię pracować z lnem :) i z moją ukochaną koteczką, która towarzyszy mi mocno przy pracy. Kochane maleństwo galopem przemierzające ogród, tuptające na dachu patio i rano mocno przytulone... no bez kota żyć się nie da ;-) a jeśli tak to pytanie po co?






 

kolejny rok szkolny przed nami, kolejne wyzwania, obowiązki, nowy rytm dnia (oj nie da się już pospać do 8 :(
kolejne lato mija, odchodzi zostawiając tęskny ślad mgieł, porannej rosy, ciszy w przyrodzie.

Przełom lata i jesieni jest dla mnie zawsze czasem refleksji o wiele większej niż przełom roku, lubię lato jego luz, pewną swobodę, plenery, naturę, wieczory w ogrodzie. W tym roku mało tego było, dlatego tęsknię tym mocniej. Już tęsknię.

Jak zwykle o tej porze chwytam w kadr to co się da. Może trochę pazerna jestem, ale takie zdjęcia koją mnie, uspokajają.... zawieszają na chwilę w moim dość dynamicznym życiu.

A od jutra już w rytm budzika.. zajęć, zgubionych kapci, nowej pani od czegoś tam, akademii, spotkań, zebrań szkolnych. Lubię to bo fajnie jest patrzeć jak zmieniają się nasze dzieci. Jak dorastają, mają własne zdanie, własne myśli .. które czasem poznajemy w sposób najmniej oczekiwany...

Dlatego jeszcze dziś chwila dla mnie, dla pamięci, dla zapachu, który pojawia się pod wpływem obrazu, dla odgłosów, które słyszę tylko latem...