nie muszę chyba tłumaczyć co to upcycling, choć często bywa mylony z recyclingiem. Wiele z nas na co dzień wykorzystuje rozmaite przedmioty nadając im nowe życie.
Sama jestem wielką zwolenniczką ocalania rzeczy, które tak naprawdę nie muszą jeszcze wylądować na śmietniku, dzięki czemu możemy mieć wyjątkowe wnętrze, a i czasem dzięki takiemu ocaleniu możemy podziwiać piękno i kunszt wykonanych niegdyś przedmiotów.

Jakiś rok temu zetknęłam się z wnętrzami, które krótko mówiąc powaliły mnie na kolana, zachwyciły totalnie i absolutnie. Chłodne, żeby nie powiedzieć zimne, surowe, miejscami mroczne, a może nawet i brzydkie, pełne niesamowitych gratów, starych mebli i innych rzeczy, które na pierwszy rzut oka mogą się wydawać mało ciekawe, a  nawet ohydne. Czy tak można mieszkać? W naszej wymuskanej rzeczywistości chyba jest to nadal nie do przyjęcia i oczywiście nie chodzi też o to by te surowe wnętrza stały się powszechne, choć jak dla mnie jest w nich mnóstwo inspiracji, ciekawego designerskiego spojrzenia i przekory oraz artystycznego luzu.

Wnętrza, które chcę dziś Wam pokazać zostały stworzone przez Dragę Obradović i Aurela Basedowa niezwykłych artystów, alternatywnych i zarazem ekologicznych twórców. Ich dom w Como, we Włoszech to stara, osiemnastowieczna posiadłość, pełna rozmaitych, budyneczków, domeczków, pergoli, budynków gospodarczych, ogrodów, sadów i innych przyległości. Ta część, w której mieszkają zachowała jak najwięcej oryginalnych elementów, dzięki czemu wyeksponowane zostało piękno całego starego, domostwa.
Jestem zresztą podobnego zdania, że to co stare, oryginalne i piękne zamiast naprawiać, lukrować i odnawiać do bólu, należy właśnie wyeksponować i podkreślić.

Zresztą zobaczcie sami jakie wnętrza stworzyli.

Moją faworytką jest kuchnia, nie ukrywam, że dałabym wiele by mieć taką lub podobną; z kamiennym  zlewem, industrialnymi gratami i choć nie lubię kamiennych posadzek (no... we Włoszech jednak te kamienne posadzki mają trochę inne znaczenie... no dobra zrobiłabym sobie heksagony, jedyne kafle na podłodze, które lubię), ale resztę biorę w całości bez zająknięcia.

Tak czy siak jest świetna.





Idea upcyclingu w łazience, metalowe skrzynki jako szafki na łazienkowe utensylia, brak kafli na ścianach (co bardzo lubię, od wielu lat stosuję kafelki tylko tam gdzie jest najwięcej wody, w mojej obecnej łazience nie mam ich nawet nad umywalką, a jedynie nad wanną/prysznicem).
Surowe ściany na których spod lekkich tynków czy też obrzutek po prostu widać kamień czy cegłę, z której zbudowana jest ściana, rzecz do zrobienia tylko w starych domach i kamienicach, ale ja w swojej betonowej łazience też bardzo chętnie widzę surowość, gdyby nie "gabaryt" owej, białe ściany i kafle zdecydowanie ją powiększają optycznie ;-)



Kolejnym świetnym elementem ich wnętrza są żyrandole i lampy zbierane przez lata, które zostały po prostu zebrane w taki świetlny pęk, wystrzałowa informacja dla mnie.... mam kupę rozmaitych lamp, które są od sasa do lasa.....


no i heksagony na podłodze.....które wprost uwielbiam

Kolorystyka wnętrz powstała na bazie inspiracji malarstwem flamandzkim, kto się trochę interesuje wie, jak pięknie oświetlone są przedmioty czy portrety malowane przez malarzy takich jak np. Jan Pauwel Gillemans Młodszy, braci Brueglhów, Adriaena van Utrechta czy też Holendra Jana Vermeera i wielu innych. Tę niezwykłą kolorystykę grę światła i cienia dopełniają wyszukane i pełne osobliwej ekspresji sprzęty, i meble.





Draga z zamiłowaniem rekonstruuje stare krzesła i fotele ubierając je w nowe kreacje, zresztą oboje projektują wyjątkowe siedziska wykończone w ręcznie malowane (przez Dragę) tkaniny. W Krakowie w Galerii Likus Concept Store można obejrzeć projekty marki Baxter, dla której projektują Draga i Aurel.

Absolutnym hiciorem z megawykrzyknikiem jest dla mnie pokój ich córki. Zgadnijcie co najbardziej przyciągnęło moją uwagę?


no nie muszę chyba mówić, że patchwork i łóżko (uwielbiam żelazne łoża i łóżka). Niesamowity, trochę ciężki optycznie, ale intrygujący


Niezwykłe w tym pokoju są skrzynie, kufry i walizy. Cały pokój jest trochę teatralny i wydaje się ciężki, jednak jestem przekonana, że przy południowym, włoskim świetle wygląda zupełnie inaczej niż na zdjęciach.



Cały dom zresztą jak na starą posiadłość w dodatku zamieszkałą przez artystów zaskakuje połączeniem przedmiotów starych z nowymi, nowo zrobionymi i w ogóle zrobionymi z niezwykłym artystycznym zamysłem.


 amarantowe drzwi to zalaminowane nagłówki gazet....


foto: pinterest

Nie wiem na ile w takich wnętrzach mogłabym mieszkać, poza kuchnią i pokojem córki, który przy moich teatralnych ciągotach jest po prostu zachwycający, ale nie ukrywam, że całe to wnętrze i jego idea skradła moje serce na tyle, że przez wiele miesięcy przyglądałam się jemu uświadamiając sobie ileż to niezwykłych rzeczy, przedmiotów i mebli kryją moje domostwa.... które zresztą i u mnie funkcjonują już od lat. Sama chyba jestem na tyle niestała i niestabilna w sensie konsekwencji wnętrzarskiej, że najchętniej każde pomieszczenie urządziłabym w innym stylu nadając im jedynie jakiś wspólny mianownik (pewnie starocie znając moją miłość do nich).

Trochę na bazie inspiracji i przekory, zadziorności i lekkiej niesforności zliftingowałam swoją kuchnię, którą mam nadzieję pokazać Wam w następnym poście tym bardziej, że na insta już pojawiło się kilka zajawek, a i podczas rozmów w realu padły prośby o pokazanie jej.
Za opieszałość sorry wielkie, ale musiałam poprawić jedną rzecz, bo trochę mi  psuła całokształt. A nie do końca lubię pokazywać rozgrzebane rzeczy, bo potem nie znajdują ciągu dalszego.

Pozdrawiam kochani w środku tego przydługiego weekendu, w czasie którego mam nadzieję, że odpoczywacie, relaksujecie się i zajmujecie ulubionymi rzeczami, a tym co pracują (ja też) życzę wielu ciekawych pomysłów i inspiracji, i pracy lżejszej niż normalnie ;-)

I do miłego :)