Zmroziło jak licho. Tak gwałtownego skoku temperatury dawno nie pamiętam. W Wigilię wychodziliśmy po drewno do pieca w bluzach polarowych a w Nowy Rok, trzęsąc się jak osiki, okutani w kilka warstw ciuchów gnaliśmy do ciepłego domu ile sił w nogach. Kruszynka miała z pięć podejść w sprawie wychodzenia do ogrodu, udało się jej może ze dwa razy zejść po schodach i ze zmarzniętymi łapkami gnała z powrotem do domu.... prawie 25 stopni różnicy temperatury w ciągu dosłownie kilku dni to lekka przesada :(
Można powiedzieć, że zima zaskoczyła... choć mnie te dodatnie temperatury bardzo przypadły do gustu. Lubię lekkie i łagodne zimy. Zdecydowanie nasz klimat jest dla mnie za surowy.


Gwałtowny spadek temperatury sprawił, że na oknach pojawił się piękny szron.





A piękne światło zachęcało do tworzenia kadru po kadrze....



Moja świąteczno-noworoczna dekoracja, szyszki wymoczone w wybielaczu (np. ace) nie wszystkie chciały się poddać zabiegowi wybielania, ale wyglądają naprawdę świetnie. Trochę zdziwiło mnie to, że w czasie moczenia w wybielaczu szyszki skuliły się i zamknęły swoje ramionka, (ale po suszeniu znów się otworzyły. Te większe prysnęłam złotym sprajem i razem im całkiem dobrze :)


Moja sypialnia na razie jest dość ascetyczna w kolory, mam kilka szalonych koncepcji na poszczególne pory roku i być może już wiosną uda mi się zaprezentować coś nowego. Mam sporo rozmaitych staroci, wszelakich wintydżów i od groma pamiątek sakralnych, które dla mnie mają wartość jedynie sentymentalną, artystyczną i dekoracyjną, choć kto wie.... może w obecnie panującej rzeczywistości taka ekspozycja może się przydać ;-)
Stare modlitewniki po moje pra- pra- babce z naniesionymi notatkami, modlitwami i wyjaśnieniami są dla mnie naprawdę niezłym kąskiem, choć tak naprawdę bardziej zbierają kurz niż moje zachwyty.



No a skoro zima i zimno, to i szafa wypełnia się ciepłymi kołderkami :)


Choinka bardzo szybko powiedziała nam "pa". Od lat strojona w stare bombki, bombeczki, prosta i minimalistyczna jest tylko symbolem Świąt.
Tak prawdę mówiąc te stare bombeczki najbardziej lubię grzecznie poukładane w tekturowych pudełkach. One sobie tak leżą "na widoku" przez cały rok. Urok domu, w którym nie mieszka się na co dzień polega między innymi na tym, że pewne rzeczy mogą sobie po prostu leżeć i nikomu nie przeszkadzają. Wraca się do takiego miejsca zastając jakieś swoje ślady, rzeczy pozostawione w określonym momencie tworzenia i zachowuje jakiś constans rzeczywistości.

Te stare, pożółkłe pudełka z kratkami i bibułkami były w moim życiu obecne od zawsze. A zielone sznureczki, czy cienkie druciki i niteczki jeszcze chyba moja Babcia przyczepiała do bombek by mogły zawisnąć na drzewku.



I tak kończy się coś, i zaczyna... jak co roku następuje przełom nadziei, marzeń, planów... nasuwają się refleksje, obserwacje, przemyślenia. Z jednej strony chcemy zmian, nowości, a z drugiej właśnie takie trwanie w stanie stałym, niezmiennym daje poczucie ciągłości, istnienia, powtarzalności... choć życie jest absolutnie niepowtarzalne jak każdy nasz kadr i łapanie blików słońca...

Jak co roku o tej porze przymierzamy się do choinek. Pamiętam w naszym domu żywe choinki, które cieszyły oczy. Wielkie, niezwykle kolorowe, pachnące lasem. Moi rodzice mieli zwyczaj kupowania ozdób w tajemnicy jedno przed drugim i gdy przychodziła pora ubierania choinki każde z nich wyciągało ozdoby i zaczynała się zabawa, i licytacja które ładniejsze ;-)

Najpiękniejsze choinki miała moja Babcia, w jej wielkim, kamienicznym mieszkaniu choinka to było istne dzieło sztuki. Wysoka, dostojna, przebogata i kolorowa. Dużo z ozdób choinkowych odziedziczyłam, część niestety straciło życie  gdy i w moim kamienicznym mieszkaniu wielka choina "zemdlała" po zetknięciu z obrusem, którym niechcącym zawadziłam ją przechodząc obok. Możecie wyobrazić sobie jak prawie 4 metrowe ustrojone szkłem drzewo tak po prostu sobie upada na podłogę....

Straty były ogromne, część bombek i szklanych łańcuchów udało mi się odratować, ale mnóstwo w tym i przedwojennych po prostu poszła do kosza :(
Od tego czasu choinki były na smyczy :) przywiązane do ściany (zwłaszcza, że i koty, i dzieci żywiły zainteresowanie) od tego czasu nie kupuję nowych ozdób :(

Te, które pozostały śpią sobie w pudłach i jakoś tak ciężko mi je wyciągać..... bo i metraż choinek się zmienił, bo i bywały lata, że w domu nie było ich wcale. Jedynie takie maleństwo w ogrodzie. I tak w ogóle od dawna kupuję choinki w doniczkach, najlepiej u ogrodników. Po świętach wsadzam je do ogrodu, albo kończą żywot nie wiadomo dlaczego, albo obdarowuję chętnych, którzy właśnie chcieliby posadzić w swoim ogrodzie choinkę.

I jakoś tak widok smutnych, podeschniętych choinek z resztkami dekoracji, łańcuchów albo i waty (brrrr) z jakimś anielskim włosem albo inną lianą.... walniętych obok śmietników budzi mój smutek. Jako dziecko tęskniłam za magią świąt Bożego Narodzenia, stąd mój pochoinkowy smutek, ale teraz jako osobnik dorosły patrzę na te biedne choinki i myślę sobie... co one winne, że człeczyna wymyśliła sobie dekorowanie drzewek po ty by je potem wyrzucić.

Może się czepiam, ale myślę sobie, że jestem już w tym wieku, kiedy można pozwolić sobie na rozmaite dziwactwa....

No ale wracając do tematu choinek. Te ucięte dość szybko się sypią, bo wycinane są z miesiąc albo i więcej przed świętami. Igliwia całe mnóstwo i radość szybko przeradza się w nerw nad rozpełzającymi się i wkłuwającymi tu i ówdzie igłami (usiadł kto z Was na takiej igiełce wbitej w poduszkę leżącą na krześle? Albo wlazł na dywanik bosą stópką, w którym to ukryła się taka mała podstępna igiełka? No jak nie to wszystko jeszcze przed Wami ;)

Ale zupełnie serio, bodaj w ubiegłym roku bodaj Ola z fotobloga (sorry jeśli coś pomyliłam, ale teraz nie odnajdę) zapodała temat rozmaitych drzewek, które z powodzeniem zastąpiły choinki w krajach bliskich naszemu estetycznemu sercu czyli Skandynawii i przyznam, że wówczas pomyślałam sobie, że te Szwedy czy inne Duńczyki to jednak łeb mają.

Jasne, że musi temu sprzyjać określona estetyka bo my naród wybredny zawsze do naszych domostw szukamy choinek wypasionych, gęstych, równiutkich.... bo jak tam jednak gałązka z boku wystaje to ciach ją, bo już nie pasuje do naszego światopoglądu, albo jak przerzedzona to już nie... ble... i fuj.. i co będzie jak przyjdzie ciocia Mania i wytknie, że nasza choinka taka biednowata jakaś..... Obciach....

No to, żeby przykrócić mój wywód (chyba mam jakieś braki w blogowaniu skoro tak się rozpisałam ;) penetrując sobie sklepy i centra ogrodnicze przyglądałam się towarzystwu, które mogłoby zastąpić tradycyjny świerczek, a wyglądać nie gorzej.

Nie wiem co powiedziałaby domniemana ciocia Mania na mój wybór, ale znalazłam coś przeurokliwego, mięciutkiego i miziastego można by powiedzieć, co jeszcze jak wsadzimy w glebę przydomową da nam drzewsko/krzaczysko całkiem fajnej okazałości (może i pewnie da się prowadzić mniej rozłożyście)

A że kocham zimozielone i rosochate, więc z wielką przyjemnością obok moich 3 metrowych tujek posadzę choinę kanadyjską (na insta chyba błędnie podałam nazwę świerk kanadyjski to zupełnie co innego)

Wygląda tak w mojej w pracowni :)